آموزش غیرحضوری در نظام های آموزشی و امکان سنجی اجرا در آموزش های عقیدتی- سیاسی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
اهداف. این پژوهش بهمنظور امکان سنجی و بررسی موضوعات آموزش غیرحضوری در نظام آموزش های عقیدتی- سیاسی، جایگاه و شیوه های اجرای آن انجام شد. روشها. برای پاسخ به سئوال های تحقیق، مطالعاتی در دو بخش کتابخانه ای (نظری) و میدانی (پیمایشی) با حجم 100 نفر نمونه متشکل از کارشناسان، مدیران و مربیان عقیدتی- سیاسی انجام گرفت. یافتهها. 90% افراد اجرای آموزش های عقیدتی- سیاسی را بهصورت ترکیبی (حضوری و غیرحضوری) مورد تأیید قرار دادند. 47% افراد دروس عقاید، 64% دروس احکام، 65% دروس معارف، 85% دروس تاریخ اسلام، 49% دروس اخلاق، 78% دروس دانش سیاسی و 76% دروس نظام دفاعی را برای غیرحضوری شدن مورد تأیید قرار دادند. 34% از نمونه آماری دوره های بدو خدمت، 75% دوره تداوم، 71% دوره های طولی و 73% دوره های بصیرت را برای غیرحضوری شدن مناسب دانستند. 81% افراد آموزش غیرحضوری را برای گروه فرماندهان و مدیران، 82% برای گروه عموم مدیران، 59% برای گروه عموم نیروها و 91% برای گروه اساتید و مربیان مناسب تشخیص دادند. نتیجهگیری. برای استقرار نظام آموزش غیرحضوری، به ویژه استقرار آن در داخل نظام سنتی (حضوری)، آمادگی در زمینههای گوناگون لازم است.