بررسی ارتباط عزت نفس با فرسودگی شغلی در پرستاران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: عزت نفس عامل اصلی و اساسی در سازگاری عاطفی- اجتماعی بوده و بر تمام سطوح زندگی از جمله بر فعالیت های فرد تأثیر می گذارد. با توجه به شیوع بالای فرسودگی شغلی در میان پرستاران، این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین عزت نفس و فرسودگی شغلی پرستاران انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- همبستگی، 300 پرستار شاغل در بخش های icu، سوختگی و اورژانس بیمارستان های آموزشی شهر اهواز در سال 1392 به روش سرشماری انتخاب و وارد مطالعه شدند. داده ها به وسیله پرسشنامه های اطلاعات دموگرافیک، فرسودگی شغلی ماسلاچ و عزت نفس کوپر اسمیت جمع آوری و عزت نفس و فرسودگی شغلی پرستاران مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: در این مطالعه اکثریت پرستاران (248 نفر) مؤنث (7/82%) بودند و میانگین سنی نمونه ها 92/4±76/30 سال بود. میانگین نمره عزت نفس پرستاران 74/28±91/81 به دست آمد. نتایج فرسودگی نشان داد اکثر پرستاران به جز در بعد شدت خستگی هیجانی و مسخ شخصیت، در سایر ابعاد دچار سطوح متوسط فرسودگی شغلی بودند. تنها میان عزت نفس و فراوانی کفایت فردی همبستگی معنی داری وجود داشت (035/0p=، 105/0-r=). بین عزت نفس و سایر ابعاد فرسودگی همبستگی مشاهده شد؛ اما این ارتباط از نظر آماری معنی دار نبود (0.05<p). نتیجه گیری: با توجه به ارتباط میان عزت نفس و فراوانی کفایت فردی و نیز سطح متوسط به پائین عزت نفس و سطوح متوسط به بالای فرسودگی شغلی در پرستاران، لزوم انجام اقداماتی جهت تقویت و افزایش عزت نفس پرستاران ضروری است.