تاثیر منبع نیتروژن و بازدارنده نیترات سازی ۳، ۴- دی متیل پیرازول فسفات بر کارایی مصرف نیتروژن گندم در خاکهای مختلف
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
یکی از مشکلات تولید گندم در جهان کارایی پایین مصرف نیتروژن میباشد. بنابراین بهمنظور بررسی تأثیر بازدارنده نیتراتسازی 3، 4- دی متیل پیرازول فسفات بر کارایی مصرف نیتروژن، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو عامل نوع کود نیتروژن در چهار سطح (عدم مصرف نیتروژن (شاهد)، اوره، سولفات نیترات آمونیوم و سولفات نیترات آمونیوم با بازدارنده نیتراتسازی 3، 4- دی متیل پیرازول فسفات (dmpp)) و نوع خاک در 10 سطح (خاکها با خصوصیات فیزیکوشیمیایی مختلف) با سه تکرار در دانشگاه شهرکرد بر روی یک رقم گندم بهاره (رقم بهار) در سال 1389 انجام شد. براساس نتایج حاصله، کاربرد بازدارنده نیتراتسازی dmpp تأثیری بر غلظت آمونیوم و نیترات خاکهای مختلف در هر دو نوبت نمونهبرداری 45 و 90 روز پس از کشت، احتمالا به دلیل افزایش جذب نیتروژن توسط گندم، نداشت. نتایج نشان داد کاربرد بازدارنده نیتراتسازی dmpp به همراه سولفات نیترات آمونیوم، کارایی زراعی و بازیافت نیتروژن اندام هوایی و دانه را در تعدادی از خاکهای مورد مطالعه بهطور معنی داری (05/0p≤) در مقایسه با سولفات نیترات آمونیوم و اوره افزایش داد. به طوری که میزان این افزایش در خاکهای مختلف برای کارایی زراعی و بازیافت نیتروژن اندام هوایی بهترتیب در حدود 4/8 تا 7/27 و 4/13 تا 5/31 درصد نسبت به اوره بود. بر مبنای نتایج حاصله کاربرد بازدارنده نیتراتسازی dmpp میتواند بهعنوان روشی مناسب برای افزایش کارایی مصرف نیتروژن در گندم محسوب گردد.