بررسی مقدار یون نیکل آزاد شده از دستگاه ارتودنسی شبیه سازی شده برای بیماران ارتوگناتیک در بزاق مصنوعی و مقایسه آن با سطح ایمن نیکل
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: در درمان های ارتودنسی، آلیاژهای فلزی مختلفی استفاده میشوند، که برای مدت طولانی در تماس با بافت های دهان قرار می گیرند. خصوصیت میکروبی و آنزیمی محیط دهان، شرایط مناسبی را برای خوردگی فلزات تأمین می نماید و باعث آزادسازی عناصری مانند نیکل، کروم، مس و نقره از سیم ها، بندها و براکت های ارتودنسی می گردد. هدف از این تحقیق، اندازه گیری میزان یون نیکل آزاد شده از دستگاه ارتودنسی شبیه سازی شده در بیماران ارتوگناتیک در بزاق مصنوعی و مقایسه این میزان با سطح ایمن نیکل است . مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی تعداد 60 دستگاه ارتودنسی شبیه سازی شده معادل با یک چهارم فکی در 3 نوع متفاوت (گروه های20 تایی) مورد بررسی قرار گرفتند. 3 گروه به ترتیب بعد 3،6 و 2 ماه از نظر میزان یون نیکل آزاد در بزاق مصنوعی به روش جذب اتمی با دستگاه اسپکتروفوتومتری اندازه گیری شدند و سپس میزان نیکل برای کل دهان در هر یک از سه گروه محاسبه و با میزان ایمن نیکل مقایسه شد. آنالیز آماری با آزمون one sample t-test انجام شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار میزان یون نیکل محاسبه شده برای کل دهان در گروه اول 45/533±1198، در گروه دوم 40/390±5/825 و در گروه سوم 47/455±5/1290 میکروگرم بر پیکولیتر بود. میانگین نیکل آزاد شده در هر سه گروه از آستانه ایمن 2500 کمتر بود و این اختلاف از نظر آماری معنی دار شد (001/0>p). نتیجه گیری: مقدار یون نیکل آزاد شده و محاسبه شده برای کل دهان در هر گروه کمتر از حد سمی آن بود که پیشنهاد کننده کاربرد ایمن دستگاههای فوق می باشد