بازیمندی فهم نزد ویتگنشتاین و گادامر
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
ویتگنشتاین و گادامر به تعبیری، واپسین حلقه ها از دو زنجیره جریان ساز فلسفی یعنی تحلیلی و قاره ای هستند که باز به تعبیری، انطباق و هم گرایی را بر نمی تابند. گفتار حاضر، تلقی واگرایانه از این دو جریان را وانهاده و بر آن است تا از رهگذر زبان و بازیمندی اش، باب تطبیق و اشتراک را بگشاید. فهم، نزد ویتگنشتاین و گادامر، دغدغه ای مشترک است. فهمی که زبانمندی و بازیمندی، شاخصه های تعیین کننده آن هستند. تعابیر خاص ویتگنشتاین و گادامر از مفاهیم قاعده مندی و انعطاف پذیری، زمینه ساز تفاوت مفهوم بازی نزد آن ها می شود. مفاهیم عرف، سنت و شکل زندگی نیز، در رویکرد ویتگنشتاین و گادامر با مفهوم بازی در ارتباط اند. از سوی دیگر، بازیمندی را تقارنی است با فرهنگ، پیش داوری ها و تاریخ. در کنار بررسی این موضوعات، از تقابل های بازیمندی و بازیگوشی در زبانمندی فهم، نزد گادامر و ویتگنشتاین نیز سخن خواهیم گفت1