تأثیر استرپتومایسس ها بر کلنیزاسیون میکوریزی ریشه گیاه تره فرنگی و رشد آن
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
قارچهای میکوریز آربوسکولار (am) از دیرباز بهعنوان همزیست ریشه اکثر گیاهان در بهبود رشد آنها در شرایط فقر غذایی و تنشهای محیطی مؤثر شناخته شده است. شواهدی وجود دارد که حضور برخی میکروارگانیسمها از جمله اکتینومیستها یا برخی متابولیتهای حاصل از آنها با افزایش سرعت و مقدار تندش اسپور قارچهای am و تولید هیفهای بیشتر، تکثیر انبوه این قارچها را فراهم کرده و پتانسیل زادمایه آنها را افزایش دادهاند. در یک آزمایس گلدانی گیاه تره فرنگی با قارچglomus intraradices و سه گونه استرپتوماسیس (streptomyces. sp, s. griseus and s. albogriseus)در یک خاک لوم شنی استریل تلقیح شدند. در زمان برداشت، کلنیزاسیون میکوریزی و فراوانی اندامهای قارچی(هیف و وزیکول) در ریشه، وزن تر و خشک ریشه و بخش هوایی و همچنین غلظت فسفر ریشه و بخش هوایی اندازه گیری شدند. . نتایج نشان داد که هر سه گونه streptomyces گذشته از اینکه باعث تحریک تشکیل همزیستی میکوریزی شدند، پتانسیل قارچ میکوریزی را در افزایش توانایی گیاه ترهفرنگی در جذب فسفر و رشد ریشه و بخش هوایی بهطور قابل توجهی افزایش دادند. هر سه گونه streptomyces نسبت به تیمار شاهد (بدون باکتری) باعث افزایش معنیدار درصد کلنیزاسیون میکوریزی ریشه گردیدند (01/0p<). این افزایش در گونه streptomyces. sp، 01/63، در گونه s. albogriseus، 91/56 و در گونه s. griseus، 27/32 درصد بود. همچنین فراوانی اندامهای قارچی در ریشههای میکوریزی ترهفرنگی در تلقیح توأم با هر سه گونه streptomyces به طور معنیداری افزایش یافت. تیمارهای باکتریایی streptomyces. sp، s. albogriseus و s. griseus به ترتیب 1/84، 6/78 و 67/71 درصد فراوانی هیف ریشههای میکوریزی را نسبت به تیمار شاهد (بدون باکتری) افزایش دادند. این افزایش در مورد فراوانی وزیکول به ترتیب 46/43، 33/41 و 96/29 درصد بود. تلقیح ریشههای میکوریزی ترهفرنگی با هر سه گونه streptomyces، وزن تر و خشک ریشه و وزن خشک بخش هوایی و غلظت فسفر ریشه و بخش هوایی گیاه را به طور معنیداری افزایش دادند.