تأثیر دستور العمل های کانون توجه درونی و بیرونی بر یادگیری حفظ تعادل پویا در کودکان کم توان ذهنی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدفازپژوهشحاضر، بررسیتأثیر دستورالعملهای کانون توجه درونی و بیرونی (دور و نزدیک) بر یادگیری حفظ تعادل پویا در کودکان کمتوان ذهنی آموزشپذیرمیباشد. روش این پژوهش، نیمهتجربی بوده و جامعۀ آماری آن را تمامی دانشآموزان پسر کمتوان ذهنیمدارس استثنائی ناحیۀ دو شهر اهواز که در سال (94-1393) مشغول تحصیل بودند به تعداد 169 نفر تشکیل دادند که از میان آنها، 40 دانشآموز هشت تا 12 سال به روش دردسترس و هدفمندبهعنوان نمونۀ آماری انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در چهار گروه قرار گرفتند (توجه درونی، توجه بیرونیدور، توجه بیرونی نزدیک و کنترل). در پژوهش حاضر، تکلیف شامل: ایستادن آزمودنیها بر رویصفحۀ نیرو در سه شرایط کنترل، توجه بیرونی نزدیک و توجه بیرونی دور بود.آزمودنیها پس از شرکت در پیشآزمون، بهمدت سه جلسه و در هر جلسه 15 کوشش را برای حفظ تعادل روی دستگاه تعادلسنج تمرین نمودند و پس از 48 ساعت در آزمون یادداری شرکت کردند. براساس نتابج آزمون تحلیلواریانسیکراههمشخص میشودکهدرآزمون تعادل، تفاوتمعناداریبینگروههاوجود دارد. همچنین، دریافت میشود که آزمودنیها در حالت توجه بیرونی دور عملکرد بهتری داشتهاند و نیز اینکه بیماران در شرایط توجه بیرونی دور نسبت به توجه بیرونی نزدیکو توجه درونی، تعادل پویای بهتری دارند ((p<0.05.باتوجهبهنتایجپیشنهادمیشود جهتبهبودمهارتهایتعادلیدرکودکان کمتوان ذهنی،از دستورالعملهایکانونتوجهبیرونیدوراستفادهشود.