تغییر کاربری اراضی مرتعی به زمین های زراعی آبی و دیم و اثر آن بر ویژگی های مهم خاک در منطقه میانه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مطالعات کیفیت خاک برای شناسایی اثرات مدیریتهای متفاوت در عرصههای کشاورزی و منابع طبیعی از جمله تخریب مراتع و جنگلها و یا تغییر کاربری آنها به زمینهای زراعی از اهمیت زیادی برخوردار است. این مطالعات در صورتی که منعکسکننده اثرات مدیریت بر کیفیت خاک در کوتاهمدت باشند، راهحل مفیدی برای شناخت مدیریتهای پایدار در هر منطقه بهمنظور جلوگیری از تخریب خاک، ایجاد و تثبیت تولید پایدار و حفظ محیط زیست میباشند. تغییرات کاربری ارضی نقش مهمی در تغییر پدیدههای جهانی دارد و تغییر جنگلها و مراتع به اراضی کشاورزی امروزه به یکی از نگرانیهای قابل توجه در سطح دنیا در زمینه تخریب محیطزیست و تغییر اقلیم جهانی تبدیل شده است. با توجه به گستردگی تغییرات کاربری اراضی در ایران، این پژوهش به منظور بررسی برخی خصوصیات خاک در کاربریهای مختلف اراضی منطقه میانه انجام شد. خصوصیاتی مانند بافت خاک، درصد کربن آلی خاک، واکنش خاک و آهک در سه کاربری مرتع، زراعت آبی و کشت دیم بررسی شدند. نتایج نشان داد که بافت خاک سطحی از کلاس لوم رس سیلتی در کاربری مرتع به کلاس سبکتر لوم شنی و لوم سیلتی در کاربری زراعی تغییر پیدا کرده است. همچنین درصد کربن آلی در کاربری مرتع بیشترین مقدار (2/1%) بود و در کاربریهای دیم (9/0%) و زراعی (5/0%) بهترتیب کاهش نشان داده است. واکنش خاک در لایه سطحی خاک در کاربری دیم کمترین مقدار (6/7) و در کاربری زراعی بیشترین مقدار (9/7) بود. بیشترین درصد آهک در خاک زراعی (22%) و کمترین مقدار آن در کاربری مرتع (8%) مشاهده شد. بهطور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که تغییر کاربری اراضی از مرتع به زراعت آبی و دیم باعث کاهش کیفیت خاک شده است.