منازعه صائب تبریزی با کلیم همدانی
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
در این مقاله به معرفی جامعهشناختی سبک هندی پرداخته شده است، آنگاه گفتمان ادبی ـ انتقادی در غزل سه تن از بزرگترین نمایندگان این سبک (طالب آملی، کلیم کاشانی، صائب تبریزی) مورد بررسی قرار گرفته است. یافتههای این پژوهش نشان میدهد مهمترین دیدگاه شاعران پیرامون گفتمانهای ادبی ـ
مضمون و مترادفات آن، ازجمله کلیدواژههای اصلی مورد استفادۀ شاعران سبک هندی است؛ تا جاییکه ساختن مضامین تازه و بکر در محدودۀ یک بیت، یکی از موضوعاتی است که بیشترین اهمیت را نزد شاعران این سبک دارد و جای همۀ موضوعات شعری را میگیرد؛ با وجود این، سخنان منسجم و روشنی از مختصات و
هر کدام از سبکهای شعر فارسی در زمان و مکان ویژهی خود، بروز و ظهور یافته و سپس بالیده و به اوج رسیدهاند. واضح است که سبک هندی یا اصفهانی در قرنهای یازدهم و دوازدهم در هند و ایران از جایگاه ممتازی برخوردار بوده است. شعر شاعران این دوره علاوه بر نزدیکی به زبان محاوره و برخورداری از
اندیشههای مداراگرای هندی به اشکال مختلف در شعر شاعران دورۀ صفوی بازنمود یافته است؛ چرا که سرزمین هند مهد فرهنگ و تمدن است و ابداع دین الهی توسط اکبرشاه، نشان از آمادگی جامعۀ هند برای تکثر دینی دارد. از سوی دیگر حضور پررنگ پرچمداران عرفان و تصوف اسلامی-ایرانی که در اعصار مختلف، ه
حسآمیزی یکی از آرایههای ادبی و شگردهای تصویرسازی در آثار ادبی است که در زبان و ادبیات فارسی اهمیت ویژهای دارد. در این آرایه، امور مربوط به یکی از حواس با امور و وابستههای حس دیگری در هم میآمیزد و منجر به خلق نوعی هنجارگریزی میشود. صائب تبریزی بهعنوان برجستهترین شاعر سبک ه