ارائه روشی نوین برای تعیین تانسور گرادیان جاذبه با استفاده از مشاهدات ارتفاع سنجی ماهوارهای مطالعه موردی: خلیج فارس
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
با ظهور ارتفاعسنجی ماهوارهای در سال 1973، پنجرۀ جدیدی در مطالعات و تحقیقات اقیانوسی و دریایی و علوم مرتبط با زمین گشوده شد. در این میان پیشرفت و بلوغ تکنولوژی حسگرها و انجام مأموریتهای مختلف ارتفاع سنجی ماهوارهای در سالهای اخیر، تحولی شگرف در علم ژئودزی و مبحث مدلسازی میدان ثقل زمین ایجاد کرد. ارتفاعسنجی ماهوارهای منبع عظیمی از اطلاعات جهت تعیین ژئوئید با دقت و رزولوشن مکانی بالا را در اختیار قرار می دهد. اطلاعات این روش جایگزین بسیار مناسبی برای دادههای ثقل دریایی در مدلسازی فرکانس بالای میدان ثقل زمین در مناطق دریایی بهشمار میرود. مشاهدات ثقل دریایی بدلیل تأثیرات محیطی همواره سطح نویز بالایی را با خود بههمراه دارند. همچنین با استفاده از این مشاهدات نمی توان فرکانسهای بالای میدان ثقل زمین را در پوشش جهانی مدلسازی کرد. تانسور گرادیان جاذبه بهعنوان مشتقات مکانی مرتبه دوم پتانسیل جاذبه از فضا، اطلاعات بیشتری را نسبت به سایر اندازهگیریهای میدان ثقل زمین نظیر آنومالی جاذبه در اختیار قرار میدهد. بنابراین در این مقاله یک روش جدید برای تعیین تانسور گرادیان جاذبه در سطح دریا براساس ارتفاعسنجی ماهوارهای و دو روش مدل سازی بر مبنای توابع پایه شعاعی و اسپیلاین های هارمونیک معرفی شده است. بهمنظور بررسی موردی روش های ارائه شده، تانسور گرادیان جاذبه در منطقۀ خلیج فارس بر مبنای مشاهدات ارتفاعسنجی ماهوارهای تعیین و نتایج آن ارائه شده است. با توجه به نتایج به دست آمده برای تانسور گرادیان جاذبه، مشخص می شود که مدل سازی میدان ثقل زمین با استفاده از توابع پایه شعاعی نتایج بهتری را نسبت به مدل سازی بر مبنای توابع اسپیلاین هارمونیک به همراه خواهد داشت.