مقایسه اثرات درمانی لوواستاتین و ویتامین e بر حجم گلومرولهای کلیه در موشهای صحرایی دیابتی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: نفروپاتی شایعترین عارضه دیابت است. بیان شده که استرسهای اکسیداتیو نقش مهمی در پاتوژنز نفروپاتی دارند. از طرفی لوواستاتین و ویتامین e باعث تأخیر در پیشرفت نفروپاتی میگردند. هدف تحقیق حاضر، بررسی تأثیر داروهای لوواستاتین و ویتامینe بر حجم کلیه و گلومرولها در کلیههای دیابتی میباشد. روش تحقیق: چهل عدد موش صحرایی نر از نژاد ویستار، به صورت تصادفی به پنج گروه تقسیم شد. گروه اول به عنوان گروه کنترل و گروههای دوم تا پنجم، به عنوان گروههای آزمایش که توسط استرپتوزوسین (mg/kg 60) به صورت داخل صفاقی دیابتی شدند، در نظر گرفته شدند. شصت روز پس از القاء دیابت، گروه سوم، تحت درمان با لوواستاتین (mg/kg/day10)، گروه چهارم تحت درمان با ویتامین e ( iu/kg100) و گروه پنجم تحت درمان همزمان با داروهای فوق قرار گرفتند. پس از اتمام دوره درمان، موشهای صحرایی بیهوش و کلیههای آنها برداشته شد. پس از رنگآمیزی، مقاطع جهت تخمین حجم کل کلیه و گلومرولها با استفاده از قانون کاوالیری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان میدهند که حجم کل کلیه و حجم گلومرولها در گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل افزایش معنیداری داشت (p<0.01). درمان با لوواستاتین منجر به کاهش معنیدار حجم کل گلومرولها در مقایسه با گروه دیابتی شد (p<0.01)؛ هر چند حجم کل گلومرولها در گروه تحت درمان با ویتامین e در مقایسه با گروه دریافتکننده لوواستاتین و گروه دریافتکننده همزمان دو دارو کاهش بیشتری از خود نشان داد (p<0.001). نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، به نظر میرسد تجویز لوواستاتین و ویتامین e اثرات محافظتی بر روی کلیه موشهای صحرایی دیابتی داشته و در نتیجه باعث بهبود آسیبهای عملکردی و ساختاری گلومرولی ناشی از دیابت میگردند.