اثر تیمار های مختلف پرایمینگ بذر و فواصل مختلف آبیاری بر ویژگی های بیوشیمیایی دو رقم گندم نان (triticum aestivum l.)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
پرایمینگ بذر روشی است که پیش از کشت، اجازه جذب آب به صورت کنترل شده به بذر تا اندازهای داده میشود که فعالیت های نخستین جوانهزنی آغاز میشود، اما از خروج ریشهچه جلوگیری میشود. به منظور بررسی امکان افزایش تحمل به تنش آبی در گندم با استفاده از فناوری پرایمینگ بذر، این آزمایش به صورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی و با سه تکراردر گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل دو رقم گندم (آذر 2 و شیراز)، چهار سطح پرایمینگ (عدم پرایمینگ، اسموپرایمینگ، فسفوپرایمینگ و هیدروپرایمینگ) و چهار سطح تنش آبی (فاصله آبیاری 2 (بدون تنش)، 4، 6 و8 روز یکبار) بودند. در هر دو رقم گندم، بیش ترین سطح تنش (فاصله آبیاری هشت روز) موجب افزایش اندازه کاتالاز در سطح احتمال پنج درصد گردید. با افزایش تنش آبی، مقدار آنزیمهای اسکوربیک پراکسیداز و پراکسیداز به طور معنی داری افزایش یافت. انواع تیمارهای پرایمینگ باعث اختلاف معنیدار در سطح احتمال پنج درصد در فعالیت آنزیم کاتالاز نشد. در این پژوهش رقم آذر 2 نسبت به رقم شیراز به عنوان رقم مقاومتری به تنش آبی شناخته شد. فعالیت آنزیمهای پراکسیداز و اسکوربیک پراکسیداز تحت اثر تیمار اسموپرایمینگ به ترتیب 01/10و 21/4 درصد در مقایسه با بدون پرایمینگ افزایش نشان داد. بیش ترین تجمع پرولین (68/13 میکرومول بر گرم وزن تر) مربوط به تیمار اسموپرایمینگ در رقم آذر 2 تحت بیش ترین سطح تنش (فاصله آبیاری هشت روز) بود. با توجه به نتایج به دست آمده از این پژوهش به نظر میرسد که تیمار اسموپرایمینگ با اثر بر سیستم دفاع آنتی اکسیدانی گیاه، در فرآیند افزایش مقاومت به خشکی در گیاهچههای گندم نقش داشته باشد