ارتباط چاقی با سن، جنس و تحصیلات در جمعیت شهری استان گلستان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده مقدمه: چاقی یکی از عواقب نامطلوب تغییر در رفتار و شیوه ی زندگی شهرنشینی است. این مطالعه برای تعیین شیوع چاقی و برخی عوامل مرتبط با آن در جامعه شهری استان گلستان سال 1384 انجام شد. مواد و روش ها: در یک مطالعه ی مقطعی در سال 1384، 5000 نفر در شهرهای استان گلستان بررسی شدند. این افراد به صورت نمونه گیری خوشه ای تصادفی، به نسبت مساوی از دو جنس انتخاب شدند، معیارهای تن سنجی (قد، وزن) به روش استاندارد اندازه گیری شد و نیز از طریق پرسشنامه و انجام مصاحبه اطلاعات در مورد سن، جنس، سطح سواد، شغل، قومیت، مصرف دخانیات، دفعه ها و ساعت های ورزش در هفته و گروه های خونی جمع آوری شد. چاقی و اضافه وزن به روش استاندارد پیشنهادی سازمان جهانی بهداشت (who) بر اساس توزیع نمایه ی توده ی بدن (bmi) تعیین شد، سپس، اطلاعات با استفاده از نرم افزارspss نسخه ی 5/11 و مدل رگرسیون لجستک چند متغیره و نسبت شانس خطر چاقی بر حسب سطح متغیرهای مستقل مورد تجزیه تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها: در این پژوهش میزان کلی چاقی و اضافه وزن به ترتیب 5/25 و6/38% (در زنان به ترتیب 7/30 و 35% و در مردان به ترتیب 3/20 و3/42%) بود. میانگین و انحراف معیار نمایه ی توده ی بدن bmi در کل جامعه 05/5± 05/27 کیلوگرم بر مترمربع و به تفکیک جنس در زنان 54/5± 63/27 و مردان44/4±48/26 کیلوگرم بر مترمربع مشاهده شد. شیوع چاقی با افزایش سن در هر دو جنس افزایش معنی داری را نشان داد. یافته های مدل رگرسیونی نشان داد که نسبت شانس چاقی در زنان تقریباً 7/1 برابر مردان است و با سطح سواد و مصرف نکردن سیگار رابطه ی معکوس دارد که از نظر آماری معنی دار است. ارتباط شانس چاقی با شغل، قومیت و و تعداد ساعت های ورزش از نظر آماری معنی دار نبود، هرچند که با افزایش ساعت های ورزش شانس چاقی کاهش می یافت. نتیجه گیری: این مطالعه برافزایش خطر شیوع چاقی در جمعیت شهری استان گلستان دلالت داشت و تقریباً 10% زنان نسبت به مردان چاق تر بودند. هم چنین، فعالیت فیزیکی کم، سطح سواد پایین، جنس زن، افزایش سن و مصرف سیگار باعث افزایش چاقی در جمعیت شهری استان گلستان شد.