اثر چهار هفته تمرین تناوبی سرعتی فوق بیشینه بر برخی عوامل فیزیولوژیک، هورمونی و متابولیک
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: تمرین های تناوبی شدید به عنوان یک رویکرد مؤثر در بهبود آمادگی در مدت زمان کوتاه به کار گرفته می شوند. اثر این گونه تمرین ها بر سازگاری های هورمونی و فیزیولوژیک که منجر به افزایش اجرای هوازی و بی هوازی ورزشکاران می شود، هنوز نامشخص است. بنابراین، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی اثر چهار هفته تمرین تناوبی سرعتی فوق بیشینه بر برخی متغیرهای هورمونی و فیزیولوژیک انجام شد. مواد و روش ها: پانزده کشتی گیر تمرینکرده به طور تصادفی به دو گروه (تجربی=8 نفر، شاهد=7 نفر) تقسیم شدند. پیش و پس از تمرین ها، آزمودنی ها، 1) آزمون فزاینده 2) چهار آزمون پیاپی وینگیت با 4 دقیقه استراحت بین هر آزمون را اجرا کردند. نمونههای خون در زمان استراحت پیش و پس از تمرین ها جمعآوری شد. هر دو گروه برنامه ی تمرین کشتی مشابهی را به مدت چهار هفته دنبال کردند، در حالی که گروه تجربی در کنار برنامهی تمرین کشتی آزمون دویدن سرعتی بیهوازی (rast) را به عنوان یک پروتکل تمرین تناوبی سرعتی فوق بیشینه، دو جلسه در هر هفته اجرا میکردند. یافتهها: گروه تجربی افزایش معنیداری در حداکثر اکسیژن مصرفی (vo2max) (4/5%)، حداکثر برونده توان (9/34%) و میانگین برونده توان (3/29%) نشان داد. تستوسترون تام، نسبت تستوسترون تام به کورتیزول (tcr) و نسبت تستوسترون آزاد به کورتیزول (ftcr) در گروه تجربی (مورد) افزایش یافت (05/0p ). نتیجهگیری: یافتههای حاضر پیشنهاد میکند که یک برنامه ی تمرین تناوبی فوق بیشینه با دوره های استراحت کوتاه میتواند موجب افزایش اجرای هوازی و بیهوازی در مدت زمان کوتاه شود. تغییرات هورمونی مشاهده شده، سازگاری های آنابولیک ناشی از تمرین های را پیشنهاد میکنند.