تحلیل بازنمایی سکوت بر اساس کارکرد تنشی گفتمان در سینمای کیشلوفسکی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
سکوت عنصری است که همانند دیگر مفاهیم و عناصر معناساز و دلالتمند با عنصر متضاد خود یعنی صدا دریافت و فهم می شود. مفهوم سـکوت درگفتمان فیلم همچون گفتمان ادبیات ممکن است به شکل عنصری غایب و در پس زمینه ی متن قرار گیرد. سکوت توسط عناصر ساختاری و محتوایی و نشانه های متنی مانند رابطه ی طیفی و هم بسته در گفتمان فیلم تجلی می یابد. با پاسخ به این پرسش که سکوت در سینما چگونه بازنمایی می شود، می توان به تعریفی نشانه–معناشناختی از مفهوم سکوت در گفتمان سینما دست یافت. این مقاله بر آن است با بهره گیری از رویکرد نشانه-معناشناختی سینما، به بررسی بازنمایی سکوت بر اساس کارکرد تنشی گفتمان در فیلم سه رنگ: آبی، اثر کریشتف کیشلوفسکی بپردازد. در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی به این پرسش اصلی پاسخ خواهیم داد که چگونه می توان با رویکردی گفتمانی و از منظر نشانه-معناشناسی، نظام سکوت را در گفتمانِ فیلم سه رنگ: آبی مورد خوانش قرار داد. و دیگر این که در این فرایند معناکاوی چه عوامل و متغیرهایی را باید در نظر داشت؟ به نظر می رسد عناصر فرمی و محتوایی مانند رنگ، نور، حرکت، تکرار، ریتم، گستره، صدا، فاصله گذاری، زمان، عواطف و ادراکات می توانند بر اساس کارکرد تنشی بیانگر عنصر سکوت در گفتمان فیلم سه رنگ: آبی باشند. هدف از این پژوهش تحلیل و بررسی جایگاه سکوت از دیدگاه تنشی و کشف کارکرد معنایی آن در فیلم سه رنگ: آبی است.