اثر تنش خشکی بر بیان ژنهای کدکننده آنزیم اس-آدنوزیل-المتیونین: فسفواتانولآمینان-متیلترانسفراز (peamt) در آرابیدوپسیس
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در این مطالعه با استفاده از روش آنالیز نسبی بیان ژنها بهکمک تکنیک (qrt-pcr) quantitative real time pcr تاثیر دو سطح تنش خشکی 12 و 16 روزه بر بیان خانواده ژنی رمزکننده آنزیم اس-آدنوزیل-المتیونین: فسفواتانولآمینان-متیلترانسفراز (peamt) در سه اندام آرابیدوپسیس؛ شامل برگ های درحال توسعه، برگ های توسعه یافته و ریشه؛ ارزیابی شد. این آنزیم نقش کلیدی در بیوسنتز فسفوکولین دارد. تاکنون یک ژن به طور قطع (atnmt1) و دو ژن به صورت احتمالی (atnmt2 و atnmt3) به عنوان رمزکننده آنزیمهای خانواده peamt در آرابیدوپسیس معرفی شدهاند. رفتار این سه ژن در مواجهه با تنش خشکی متفاوت بود. درحالیکه بیان ژن atnmt2 چندان متاثر از تنش و نوع اندام نبود، بیان دو ژن atnmt1 و atnmt3 بسیار به این عوامل وابسته بودند. بیان atnmt1 در پاسخ به 12 روز قطع آبیاری در برگ‌های درحال توسعه و توسعه یافته کاهشی تقریبا 8/0 برابری داشت، اما بیان آن در ریشه تا حدود 5/4 برابر شاهد افزایش یافت. پس از 16 روز قطع آبیاری بیان این ژن در برگ‌های در حال توسعه تقریبا 5/2 برابر افزایش یافت و در ریشه با کاهش روبرو و به سطح شاهد بازگشت. بیان ژن atnmt3 در 12 و 16 روز قطع آبیاری، به رغم عدم تغییر و کاهش در اندامهای هوایی، به ترتیب در حدود 5/3 و 9 برابر در ریشه افزایش یافت. به نظر میرسد atnmt3 احتمالا ژن حساس به خشکی در ریشه است. بهطور کلی، شاید بتوان گفت که دو ژن atnmt1 و atnmt3 ایزوفرمهای موثر رمزکننده آنزیمهای peamtدر شرایط مواجهه با تنش خشکی در آرابیدوپسیس هستند.