تصویربرداری اپتیکی پلاریزاسیونی از ضایعات رنگدانه ای پوست: مقایسه، فواید و چالش ها
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: ملانوما یکی از خطرناک ترین سرطانهای پوست به شمار میرود و تشخیص در مراحل اولیه فقط میتواند به درمان آن کمک کند. درماتوسکوپی به عنوان رایجترین روش بررسی غیر تهاجمی ضایعات رنگدانهای و غیر رنگدانهای پوست مبتنی بر استنتاجهای چشمی است. به علاوه این تکنیک نمیتواند تخمین دقیقی از مرحلۀ بیماری ارائه دهد. روش بررسی: مشخصه سازی پلاریزاسیونی بافت ضایعات پوستی با استفاده از تفسیر تصاویر ماتریس مولر و بردار استوکس به عنوان یک روش مکمل درماتوسکوپی برای استخراج اطلاعات کمّی و کیفی بیشتر پیشنهاد میشود که میتواند در درک تغییرات مورفولوژیکی ضایعه در مراحل مختلف بیماری به پزشک کمک نماید. یافتهها: استفاده از نور پلاریزه در تصویربرداری باعث افزایش کنتراست تصاویر می گردد به طوری که ویژگیهای متمایز کنندۀ ضایعات رنگدانهای برجستهتر میشود. مراحل مختلف سرطانی شدن ضایعات با تغییر در اندازه، شکل و تجمع سلولهای ملانوسیت و تغییر در ساختار فیبرهای کلاژن همراه است. برهمکنش نور پلاریزه با بافت در اثر این تغییرات مورفولوژیکی سلولها تغییر میکند. برخی تغییرات مانند تجمع رگهای خونی چندریختی در زیر ضایعۀ ملانوما میتواند باعث ایجاد ریتاردنس دایروی در نور پلاریزۀ برگشتی از بافت شود و به عنوان پارامتری برای تفکیک این ضایعات از نوع خوشخیم به کار برده شود. نتیجهگیری: با پایش تغییرات با مشخصهسازی پلاریزاسیونی بافت و استخراج پارامترهای پلاریزاسیونی میتوان اطلاعاتی از فیزیولوژی ضایعه و مرحلۀ بیماری ارائه داد.