«رهایی از خویشتن» در شعر فروغ فرّخ زاد
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مسئلهی اساسی در این مقاله، رهایی از خویشتن در شعر فروغ فرّخزاد است. این مفهوم همچون سایر عواطف و احساسات بشری، جزء درونمایههای اصلی شعر معاصر فارسی به شمار میرود. نگارنده در دو بخش سعی کرده تا مفهومِ رهایی از نفس خویشتن را در شعرِ فروغ نشان دهد. در بخش اول جلوههایی از شعرِ وی را که تجلّیگاهِ همین مفهوم است- با بحث از پنج مشخصه: احساس همدلی، دانش و بینش، تردیدها، بیتعصّبی و خودداری از بیانِ احساسات فردی تبیین مینماید. در بخش دوم هشت عاملِ مهم را بهعنوانِ عواملِ ایجاد رهایی از خویشتن در شعـر شاعــر برمیشمــارد- کــه عبارتاند از: عشق، آرمانخواهی، تعهّد نسبت به زندگی، خداباوری، تنهایی و خلوتگزینی، درد و رنج، مرگطلبی، شاعری. هدفِ مقاله آن است که خواننده با تأمّل در نمونههای شعری فروغ و نیز مباحثِ مربوطِ دیگر- که در بخشهای مختلفِ مقالهی حاضر آمده است- میزانِ رویکرد و توجه فروغ را نسبت به مفهوم رهایی از خویشتن دریابد و بتواند به تجزیه و تحلیل این رویکرد از نگاهِ دیگر شاعران معاصر بپردازد.