شادی و خوشدلی نزد شمس
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
شادی یکی از حالات درونی است که مطلوب همهی انسانهاست، اما دست یافتن به آن، و درک ارزش آن آسان نیست. شمس تبریزی، مراد و محبوب مولانا یکی از معدود عرفایی است که شادی را بسیار ستوده است و دربارهی علل و انگیزه های آن، مطالب ارزشمندی در گفته های او آمده است. تأثیر فراوان آموزههای شمس تبریزی در افکار مولوی و نقش مولوی در سنت شعر عارفانهی فارسی ایجاب میکرد که این موضوع به طور مستقل کاویده شود. علاوه بر این، درک مبانی فکری شمس دربارهی شادی می تواند به درک جایگاه این موضوع در متون عرفانی کمک کند. در این پژوهش به بررسی دیدگاه هــای شمس تبریــزی در مورد شــادی و خوشدلی و همچنیـن انگیزه های شادی در تفکر و اندیشه ی او با روش تحلیل محتوا پرداخته می شود. روح، محبت، سماع، نماز، تصور بهشت، امید و حتی مرگ از عواملی هستند که به عقیدهی شمس، موجب شادی می شوند. علاوه بر این، شادی و خوشدلی افراد یکسان نیست، بلکه در این عالم هر کسی به چیزی شاد است و شادی گونه های مختلف دارد.