بررسی تأثیر آموزش مهارتهای زندگی بر بالابردن خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار شهرداری شهر تهران در سال۹۰-۸۹
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
این روزها، موضوع فشار روانی ناشی از کار و زندگی در میان عامۀ مردم، متخصصان ﺁموزشی، متخصصان بهداشت روانی و سایر کسانی که مسئولیت بهزیستی مردم را برعهدهدارند، بسیار مهم بوده و در رأس امور قرار دارد. یکی از جنبههای مهم سلامتی، سلامت روانی افراد است. میتوان گفت باورهای خودکارآمدی اساس و پایۀ سلامت روانی است و احساس شایستگی، کفایت و قابلیت کنارآمدن با زندگی را تقویت میکند. تصورات و ادراک فرد از تواناییهای خود را خودکارآمدی گویند و این باورهای افراد نسبت به تواناییهایشان، بر تلاش و پشتکار آنها اثر میگذارد (مهدی قراچهداغی، 1373: 34). این پژوهش به منظور بررسی تأثیر آموزشهای مهارتهای زندگی بر بالا بردن خودکارآمدی عمومی زنان سرپرستِ خانوارِ شهرداری شهر تهران در سال 90-89 صورت گرفته است. گروه نمونه در این پژوهش، شامل 220 نفر از زنان سرپرست خانوار تحت پوشش شهرداری شهر تهران است. روش پژوهش حاضر از نوع شبهآزمایشی طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل (pretest–posttest randomized group design) است و بر مدل تحلیل اکتشافی، کوواریانس مبتنی است و ابزار مورد استفادۀ این طرح پژوهش «پرسشنامۀ خودکارآمدی عمومی شوارتزر» بوده است (دلاور، 1383: 83). یافتهها نشان میدهد که بین آموزش مهارتهای زندگی بر بالا بردن خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار شهرداری شهر تهران رابطۀ معنیداری وجود دارد و میتوان گفت با آموزش مهارت های زندگی می توان خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار شهرداری شهر تهران را بالا برد.