نقد و بررسی عینیت زیبایی شناختی از منظر فرانک سیبلی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
عینیت یا ذهنیت کیفیات زیباشناختی از دیرباز مورد توجه و پرسش فیلسوفانی بوده که در حوزه زیبایی شناسی اندیشیده اند. پیشینه چنین بحثی را می توان از رساله های افلاطون با تفکر عینیت گرایی زیباشناختی دنبال نمود و تا نقد سوم کانت به اوج قلّه ذهینت گرایی کیفیات زیباشناختی رسید. در واقع پرسش در باب عینیت یا ذهنیت مسائل زیبایی شناسی چنین خواهد بود: آیا کیفیات و ویژگی های زیباشناختی دارای حقیقت عینی و خارجی بوده و از این رو انتساب آن ها به اشیاء، صادق است یا آنکه چنین کیفیاتی ذهنی تلقی گشته و از فرد به فرد دیگری متفاوت خواهد بود. نظریه پردازی در این مسئله، یکی از چالش برانگیزترین بخش های زیبایی شناسی فلسفی است. فرانک سیبلی به عنوان یکی از فلاسفه تأثیرگذار قرن بیستم در حوزه زیبایی شناسی، با سوق دادن این بحث به حوزه عینیت رنگ ها، سعی می کند به جای بحث های بی انتها در باب عینیت یا ذهنیت کیفیات زیبایی شناسی، با تمسک به عینیت رنگ ها، عینیت کیفیات زیباشناختی را نیز به اثبات برساند. در این نوشتار سعی خواهد شد تا ضمن تبیین دقیق دیدگاه سیبلی، با نگرشی انتقادی به وی نگریسته و او را در بوته نقد بیازماییم و به این نتیجه برسیم که آیا سیبلی در عبور از اشکالات شکاکان و ذهنیت گرایان حوزه زیبایی شناسی موفق بوده است یا خیر. بر اساس یافته ها و نقدهای نگارنده این سطور، سیبلی در رهیافت خود برای هدفش شکست خورده است ولی تلاش او راهی مؤثر برای ورود فلسفه به زندگی بشر را فراهم کرده است.