Article

استئاتوز کبدی در بیماران مبتلا به عفونت مزمن با ویروس هپاتیت b

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

سابقه و هدف: استئاتوز کبدی و عفونت مزمن با ویروس هپاتیت b از علل شایع بیماری های مزمن کبدی در ایران به شمار می روند. ارتباط بین هپاتیت های ویروسی و استئاتوز در مطالعات مختلفی در دنیا بررسی و اثبات شده است. در مورد هپاتیتc عواملی مثل ژنوتیپ ویروس و شاخص های متابولیک خود بیمار در بروز و شدت استئاتوز نقش دارند. اما در مورد همراهی هپاتیت b و استئاتوز، مطالعات محدودی انجام شده و نقش عوامل مربوط به میزبان در ایجاد استئاتوز در این بیماران بیش تر بوده است. تاکنون در کشور ما، مطالعه ای درباره هم زمانی استئاتوز و هپاتیتb انجام نشده و با توجه به شیوع بالای این دو بیماری، بررسی ارتباط آن ها ضروری است. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی 71 بیمار با عفونت مزمن ویروس هپاتیت b تحت بیوپسی کبد قرار گرفتند. 41 بیمار (7/57%) بدون استئاتوز کبدی و 30 بیمار (3/42%) دارای استئاتوز قابل ملاحظه بودند. عوامل مختلف مربوط به میزبان و ویروس در دو گروه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. یافته ها: از نظر سن و جنسیت در دو گروه اختلاف معنی داری وجود نداشت. از عوامل مربوط به میزبان ، میانگین bmi و قند خون ناشتا و کلسترول و تری گلیسیرید و ggt سرم در گروه دارای استئاتوز به طور معنی داری بیش تر از گروه بدون استئاتوز بود (05/0< p ). دو گروه از نظر میانگین alk-p, alt, ajt ، فاقد تفاوت معنی دار بودند. همچنین از نظر فراوانی عوامل ویروسی نظیر مثبت بودنhbeag، میانگین viral load و میانگین stage فیبروز کبد در دو گروه اختلاف معنی داری نداشت. نتیجه گیری: به نظر می رسد عوامل مربوط به میزبان شامل قندخون، کلسترول و تری گلیسیرید و ggt و bmi با وجود استئاتوز در زمینه عفونت مزمن با ویروس هپاتیت b همراهی داشته باشند ولی عوامل ویروسی بررسی شده hbeag و viral load چنین همراهی را نشان نمی دهند. توصیه می شود در مطالعات بعدی نقش عوامل ویروسی دیگر مثل ژنوتیپ ویروسی و نیز ارتباط استئاتوز کبدی با سیر بیماری و پاسخ به درمان هپاتیت مزمن b نیز بررسی شود.