تصویر می و متفرّعات آن درذهن و زبان حافظ
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
یکی از واژگان پرتکرار در دیوان حافظ «می» و متفرّعات آن است. طی این پژوهش عناصر تصویری در آن دسته از غزلهایی که واژۀ کانونی آنها می و متفرّعات آن نظیر باده، می و... است، مورد تحقیق قرار گرفته است. یافتههای این پژوهش نشان میدهد: تصاویر خلق شده از رهگذر تشبیه به لحاظ انواع، اشکال و کاربرد متنوّع و گوناگون است که از بین انواع تشبیه، نوع بلیغ اضافی بیشترین بسامد را داراست؛ این موضوع القاکننده رنگ، درخشش و طعم شراب اسـت. در واقع خواجه از این رهگذر احساس خود را به این نوشداروی مرموز به زیبایی بیان میکند. در مورد مراعاتنظیر، حافظ با گزینش واژههایی وسواسی این امکان را به واژه داده تا با حداکثر ظرفیت خود در شعرش حضور یابد و به مخاطب رخصت داده است تا تناسبها و ظرافتهای پیدا و پنهان آن را دریابد. بیشترین کاربرد مجاز، به انعکاس مجاز حال و محل اختصاص یافته است. علاوه بر این، پیرامون آرایۀ ایهام تناسب بیشترین برجستهسازی زبانی متعلّق به واژۀ «مُدام» بوده است. در واژگان کانونی بیتهای مورد تحقیق، تکرار واژه می و به طور طبیعی صامت «م» بیشترین بسامد را داشته است و استعاره از نوع مکنیه (شخصیتبخشی) چشمگیرتر بوده است،