تبیین نظریه «شهروند گفتگویی» و «کنش ارتباطی» در شناسایی «حوزه عمومی» بر اساس آرای هابرماس

حمید رضا طبی مسرور، پریا شفیع پوریوردشاهی، میرسالار حبیبی، علی اصغر ملک افضلی

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

امروزه تحلیل حوزه عمومی بر اساس نسبت میان مقوله­های کلیدی سه گانه با شهروندی هابرماسی صورت می­گیرد که این نسبت کاوی از طریق رهیافت روشی هرمنوتیک متن­محور (ریکور) و انکشاف - افشا (هایدگر) و نظریه انتقادی (هابرماس) صورت گرفته است. موضوع این مقاله، تحلیل و تبیین نظریه شهروندی گفتگویی در فلسفه سیاسی هابرماس و شناسایی مراکز رشد فکری برای بسترسازی جامعه مدنی عقل­محور است. روش تحقیق این پژوهش توصیفی- تحلیل و روش استدلال منطقی است که از ابزار مطالعات کتابخانه­ای و اسنادی استفاده کرده است تا امکان تبیین نظریه شهروند گفت­و­گویی و مفهوم کنش ارتباطی در آن را فراهم کند که نقشی اساسی در شناسایی عرصه­های عمومی در شهر دارد. یافته های تحقیق نشان می دهد که از دید هابرماس وظیفه­های کنشگران اجتماعی ارتباطی از طریق گفت­و­گو به صورت درونی و نه متأثر از عوامل بیرونی به شکلی تفاهمی توافقی صورت­بندی می­شود و در نتیجه کنشگران گفت وگویی، اخلاقًا هم متعهد به ایفای این وظایف شهروندی می شوند و هم متضمن به تحقق حق های شهروندی دیگری می­گردند.