Article

تاثیر تمرین استقامتی بر بیان ناقل های میتوکندریایی و سارکولمایی لاکتات در عضلات اسکلتی و قلبی رت های دیابتی نوع ۲

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

مقدمه: هدف از مطالعه حاضر تعیین تاثیر تمرین استقامتی بر بیان ناقل های میتوکندریایی و سارکولمایی لاکتات در عضلات اسکلتی و قلبیرت های دیابتی نوع 2 بود. روش ها: تعداد 40 رت نژاد ویستار نر در سن 4 هفتگی با میانگین وزن 8/9 ± 7/93 گرم انتخاب و به طور تصادفی به 3 گروه کنترل سالم (10n=)، کنترل دیابتی (15n=) و تمرینی دیابتی (15n=) تقسیم شدند. دیابت از طریق ترکیب تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین و مصرف غذای پر چرب ایجاد و تمرین استقامتی به مدت 7 هفته، بر گروه تمرینی دیابتی اعمال شد. جهت تایید وقوع مقاومت انسولین از مقادیر homa-ir استفاده گردید. 24 ساعت پس از اتمام پروتکل تمرینی رت ها تشریح و عضله نعلی، باز کننده طویل انگشتان (edl) و قلبی استخراج شدند. اندازه گیری انسولین پلاسما به روش elisa و میزان بیان mct1 و mct4 با تکنیک westernblotting انجام گرفت. معنی دار بودن تفاوت بین گروه ها با آزمون آماری one-wayanova مشخص گردید.یافته ها: اعمال دیابت بیان mct1 و mct4 در غشای پلاسمایی را به طور معنی دار کاهش داد و بر بیانmct1 میتوکندریایی بدون تاثیر بود. در عضله اسکلتی، تمرین باعث افزایش بیان mct1 در هر دو غشای عضلات قلبی و اسکلتی شد جایی که تاثیر تمرین بر بیان mct1 در غشای میتوکندری نسبت به غشای پلاسمایی بیشتر بود. علی رغم این تغییرات اختلاف معنی داری در غلظت لاکتات پلاسما بین گروه های تمرین و کنترل دیابتی یافت نشد در حالی که غلظت لاکتات عضله در گروه تمرین دیابتی نسبت به کنترل دیابتی در هر سه بافت کاهش معنی دار داشت. نتیجه گیری: به طور خلاصه نتایج تحقیق نشان داد که بیان mct1 و mct4 در شرایط دیابت نوع 2 نسبت به شرایط طبیعی کاهش قابل ملاحظه دارد و تمرین استقامتی می تواند این کاهش بیان را تعدیل و به سطوح طبیعی نزدیک کند و با کاهش غلظت لاکتات استراحتی در عضلات اسکلتی و قلبی به تعدیل مقاومت انسولین کمک نماید.

Similar items