تأثیر ورزش های کششی بر شدت علایم سندرم پاهای بی قرار در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

مریم ایاره گر، maryam ayaregar msc. in nursing, school of nursing and midwifery, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranکارشناس ارشد پرستاری دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران میمنت حسینی، meimanat hosseini assistant professor, dept. of community health nursing, school of nursing and midwifery, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستادیار گروه آموزشی پرستاری بهداشت جامعه دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران نزهت شاکری، nozhat shakeri assistant professor, dept. of biostatistics, school of paramedical sciences, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستادیار گروه آموزشی آمار زیستی دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران طاهره اشک تراب، tahereh ashktorab professor, dept. of medical surgical nursing, school of nursing and midwifery, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستاد گروه آموزشی پرستاری داخلی جراحی دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران سیما زهری انبوهی، sima zohari anbouhi assistant professor, dept. of medical surgical nursing, school of nursing and midwifery, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranاستادیار گروه آموزشی پرستاری داخلی جراحی دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: سندرم پای بی­قرار نوعی اختلال حرکتی خواب است که به وفور در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس مشاهده می شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر ورزش­های کششی بر شدت علایم سندرم پاهای بی­قرار در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام یافته است. روش بررسی: این مطالعه نیمه تجربی دارای گروه شاهد (irct2016041627427n1)، در زمستان 1394 در انجمن ام اس کرمانشاه در مورد 60 بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (30 نفر در گروه مداخله و 30 نفر در گروه شاهد) انجام یافته است. برای گردآوری داده­ها از «پرسشنامه جمعیت شناختی»، «علایم سندرم پاهای بی قرار و شدت آن» و «برگه ثبت انجام ورزش» استفاده شد. به گروه مداخله نحوه صحیح انجام ورزش­ها­ی موردنظر در طی 4 جلسه نیم ساعته آموزش داده شد. شدت علایم سندرم پاهای بی­قرار قبل از مداخله، پایان هفته­ چهارم و هشتم سنجیده شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرم افزار spss نسخه 20 انجام یافت. یافته ها: میانگین نمره شدت سندرم پاهای بی­قرار قبل از مداخله در گروه آزمون 12/8±08/19 و در گروه شاهد 24/5±42/17 بود (569/0=p) که یک ماه پس از مداخله، این نمره در گروه آزمون به 24/5±70/9 و در گروه شاهد به 31/5±61/17 (002/0=p) و 2 ماه بعد از مداخله در گروه آزمون به 08/4±08/7 و در گروه شاهد به 52/5±92/17 تغییر یافت (001/0p<). نتیجه گیری: انجام ورزش­های کششی می­تواند موجب بهبود شدت علایم سندرم پاهای بی­قرار در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شود. بنابراین ارایه برنامه های ورزش کششی برای این گروه از بیماران توصیه می شود.