تاثیر تمرین استقامتی بر محتوی پروتئینی مبادله گر سدیم هیدروژن و کوترانسپورتر سدیم بی کربنات در عضلات اسکلتی رت های دیابتی نوع ۲
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: هدف از تحقیق حاضر تعیین اثر تمرین استقامتی بر میزان محتوی پروتئینی مبادله گر سدیم هیدروژن (1nhe ) و کوترانسپورتر سدیم بی کربنات (1nbc ) در غشای عضلات اسکلتی رت های دیابتی نوع 2 بود.روش ها: تعداد 40 رت نژاد ویستار نر در سن 4 هفتگی با میانگین وزن 8/9±7/93 گرم انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه کنترل سالم (7 سر رت) کنترل دیابتی (9 سر رت) و تمرینی دیابتی (9 سر رت) تقسیم شدند. دیابت از طریق ترکیب تزریق درون صفاقی استرپتوزوتوسین و مصرف غذای پرچرب ایجاد و تمرین استقامتی (دویدن روی نوار گردان جوندگان، شروع با min/m20 تدریجاً به min/m30 در هفته آخر) به مدت هفت هفته، بر گروه تمرینی دیابتی اعمال شد. جهت تایید مقاومت انسولین از مقادیر homa-ir استفاده گردید. 24 ساعت پس از اتمام پروتکل تمرینی، رت ها تشریح و عضله نعلی (sol) و باز کننده طویل انگشتان (edl) استخراج شدند. اندازه گیری انسولین پلاسما به روش elisa، غلظت گلوکز پلاسما با روش آنزیماتیک گلوکز اکسیداز و میزان محتوی پروتئینی 1nhe و1nbc با تکنیک وسترن بلاتینگ انجام گرفت و با استفاده تکنیک scanning densitometric نرم افزار image j چگالی باندهای 1nhe و1nbc تعیین شد. جهت تعیین معنی دار بودن تفاوت متغیرها بین گروه های تحقیق از آزمون آنوای یک راهه و آزمون تعقیبی توکی tukey استفاده شد.یافته ها: یافته های تحقیق نشان داد مقادیر ir index-homa در دو گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل سالم بیشتر بود (001/0>p)، همچنین اختلاف معنی دار بین میزان محتوی پروتینی 1nhe عضله edl بین گروه تمرینی دیابتی و کنترل دیابتی یافت شد (05/0>p). میزان محتوی پروتئینی 1nbc عضله edl و همچنین میزان محتوی پروتئینی 1nhe و 1nbc عضله نعلی نیز در هر دو گروه دیابتی کنترل و تمرین افزایش پیدا کرد اما این افزایش غیر معنی دار بود (05/0>p).نتیجه گیری: نتایج تحقیق نشان داد که محتوی پروتئینی 1nhe و 1nbc عضلات اسکلتی رت های دیابتی نوع 2 در مقایسه با گروه کنترل سالم کاهش داشته است و تمرین استقامتی محتوی این ترانسپورترها را در گروه تمرینی دیابتی افزایش می دهد. بنابر این می تواند سطوح این ترانسپورترها را به شرایط نرمال نزدیک کند.