مقایسه اثـر دو رژیـم هورمـون درمانی در زنان منـوپوز بر لیپیدها و فعالیت فاکتورهای انعقادی فیبرینـوژن، vii، viii و ix
صدیقه عسگری، seddigheh asgari cardiovascular research center, isfahan university of medical sciences, isfahan, iranph.d فارماکوگنوزی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، مرکز تحقیقات قلب و عروق اکرم پورشمس، akram pourshams isfahan university of medical sciences, isfahan, iranفوق تخصص گوارش، دانشگاه علوم پزشکی تهـران سیما ذوالفقاری، sima zolfaghari isfahan university of medical sciences, isfahan, iranکلینیکال پاتولوژیست، سازمان انتقال خون تهران معصومه صادقی، masoumeh sadeghi cardiovascular research center, isfahan university of medical sciences, isfahan, iranمتخصص قلب و عـروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، مرکز تحقیقات قلب و عروق غلامعلی نادری، gholamali naderi cardiovascular research center, isfahan university of medical sciences, isfahan, iranph.d بیوشیمی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، مرکز تحقیقات قلب و عروق نازیلا عسکری، nazila asgari cardiovascular research center, isfahan university of medical sciences, isfahan, iranکارشناس ارشد میکروبیولوژی، کارشناس مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی مریم فاضلی
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در مسیر خارجی انعقاد یا مسیر وابسته به فاکتور بافتی، کمپلکسی بین فاکتور vii، کلسیم و فاکتور بافتی که یک لیپوپروتئین در غشاء سلولی است و پس از آسیب سلولی در معرض تماس قرار می گیرد، تشکیل می شود. فاکتور vii برای فعالیت بیولوژیک خود نیاز به کلسیم و ویتامین k دارد. افزایش سطح سرمی و فعالیت فاکتورهای انعقادی vii، viii و ix ، باعث پیدایش بیماری های عروق کرونر می شود. استروژن بعد از یائسگی با اصلاح چربی های خون، خطر ابتلا به بیماریهای عروق کرونر را کاهش می دهد. اما اثر استروژن بر سایر عوامل زمینه ساز استعداد به بیماری عروق کرونر از جمله سیستم انعقادی به خوبی شناخته نشده است. هدف این مطالعه بررسی اثر رژیم های هورمون درمانی خوراکی بر فیبرینوژن و فاکتورهای انعقادی می باشد.روشها: 60 زن منوپوز هسیتوکتومی شده بطور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. در یک گروه استروژن کونژوگه mg/d625/0 و در گروه دیگر استروژن کونژوگه mg/d625/0 و mg/d5/2 مدروکسی پروژسترون دریافت نمودند. قبل و سه ماه پس از هورمون درمانی، سطح سرمی فیبرینوژن، فعالیت فاکتورهای انعقادی vii، viii و ix و سطح سرمی چربی های خون اندازه گیری شد.یافته ها: در گروهی که استروژن دریافت نمودند، میانگین فعالیت فاکتور vii، سه ماه پس از هورمون درمانی، افزایش معنی داری نسبت به قبل از هورمون درمانی پیدا نمود(05/0p ). در هر دو گروه بعد از مصرف هورمون، سطح سرمی کلسترول و ldl - c کاهش و hdl - c افزایش معنی داری دارد (000/0p>)، اما میزان تری گلیسرید در گروه استروژن بدون پروژسترون افزایش پیدا کرد.نتیجه گیری: افزایش معنی دار فعالیت فاکتور vii با افزایش معنی دار تری گلیسرید سرم در دریافت کنندگان استروژن در این مطالعه قابل توجیه است. این مطالعه نشان می دهد که هورمون درمانی با روش به کار برده شده تغییر معنی داری در میانگین فیبرینوژن سرم و فعالیت فاکتور viii و ix ایجاد نمی کند. این یافته ممکن است، به طور واقعی یا ناشی از محدود بودن تعداد نمونه ها با توجه به وسیع بودن محدوده طبیعی فعالیت فاکتورهای انعقادی و فیبرینوژن سرم باشد که با انجام مطالعات طولانی تر و با تعداد نمونه بیشتر قابل بررسی می باشد
در مسیر خارجی انعقاد یا مسیر وابسته به فاکتور بافتی، کمپلکسی بین فاکتور VII، کلسیم و فاکتور بافتی که یک لیپوپروتئین در غشاء سلولی است و پس از آسیب سلولی در معرض تماس قرار میگیرد، تشکیل میشود. فاکتور VII برای فعالیت بیولوژیک خود نیاز به کلسیم و ویتامین K دارد. افزایش سطح سرمی و