تأثیر مداخله آموزشی مبتنی بر الگوی مراقبت پیگیر بر خودپایشی قند خون بیماران دیابتی نوع ۲
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: کنترل مناسب قند خون به عنوان یکی از مهم ترین رفتارهای خودمراقبتی، موجب پیشگیری از ایجاد و پیشرفت عوارض بیماری دیابت می شود. با توجه به عدم رعایت رفتار خودمراقبتی در بیماران دیابتی و نیز نقش مؤثر پرستاران، مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر مداخله آموزشی مبتنی بر الگوی مراقبت پیگیر بر خودپایشی قند خون بیماران دیابتی نوع 2 انجام گرفت. روش تحقیق: پژوهش حاضر یک مطالعه کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی است که با شرکت 86 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعه کننده به کلینیک دیابت آریان تربت حیدریه، در سال 1394 انجام شد. شرکت کنندگان به روش تخصیص تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. مداخلات آموزشی در قالب الگوی مراقبت پیگیر که دارای چهار گام اساسی آشناسازی، حساس سازی، کنترل و ارزشیابی می باشد، برای گروه مداخله در طول 3 ماه و طی 6 جلسه اجرا شد. پرسشنامه قبل از انجام مداخله و دو هفته پس از آخرین جلسه آموزش تکمیل گردید و میانگین امتیاز خودپایشی قند خون در دو گروه مورد بررسی قرار گرفت. داده ها پس از ورود به نرم افزار spss (ویرایش 16)، با استفاده از آمار توصیفی شرح و توصیف گردید و با کمک آزمون های آماری independent t-test، paired t-test و chi-square تجزیه و تحلیل شد. سطح معنی داری کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: از مجموع شرکت کنندگان در مطالعه، 3/59 درصد زن و بقیه مرد بودند و میانگین سنی آنها 4/8± 6/48 سال بود. نتایج تفاوت معنی داری را بین دو گروه مداخله و کنترل از نظر چگونگی خودپایشی قند خون قبل و بعد از مداخله آموزشی مبتنی بر الگوی مراقبت پیگیر نشان داد (001/0p<)؛ به طوری که میانگین و انحراف معیار امتیاز خودپایشی قند خون در گروه مداخله قبل از اجرای مداخله 02/3±51/11 و میانگین و انحراف معیار امتیاز گروه کنترل 96/2±13/12 بود و این مقادیر بعد از انجام مداخله به ترتیب: به 93/3±13/18 و 74/3±25/13رسید. نتیجه گیری: مداخله آموزشی مبتنی بر الگوی مراقبت پیگیر، بر رفتارهای مراقبت از خود بیماران دیابتی و به ویژه خودپایشی قند خون آنان می تواند مؤثر باشد؛ بنابراین کاربرد آن پیشنهاد می گردد.