تغییرات هیستوپاتولوژیک جسم سیاه در نتیجۀ مسمومیت پاراکوات در موش صحرایی
عاطفه صباغ، atefeh sabbagh department of pathology, faculty of veterinary medicine, university of tehran, tehran, iranگروه پاتولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران عباس توسلی، abbas tavasoly department of pathology, faculty of veterinary medicine, university of tehran, tehran, iranگروه پاتولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران جمیله سالار آملی، jamileh salar amoli department of basic sciences, faculty of veterinary medicine, university of tehran, tehran, iranگروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران سید حسین مرجانمهر، hossein mardjanmehr department of pathology, faculty of veterinary medicine, university of tehran, tehran, iranگروه پاتولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: استفادۀ کشاورزی وسیع به علاوۀ افزایش تعداد مصرف اتفاقی یا به قصد خودکشی از پاراکوات در چند سال گذشته، ضرورت بررسی عمل و عوارض به خصوص اثرات جانبی عصبی، این علف کش را بالا برده است. هدف از این مطالعه بررسی تغییرات هیستوپاتولوژیک جسم سیاه پس از مسمومیت پاراکوات در موش های صحرایی بود. مواد و روش ها: 28 موش بالغ ویستار به طور تصادفی به سه گروه آزمایشی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. پاراکوات در دوزهای مختلف (10، 15 و 20 میلی گرم/کیلوگرم) به صورت داخل صفاقی یک بار در هفته برای سه هفتۀ متوالی به گروه های آزمایشی تزریق شد؛ نرمال سالین به گروه کنترل تزریق شد. بعد از 28 روز مغزها برداشته شدند و برش هایی از قسمت متراکم جسم سیاه با تولوئیدن بلو رنگ آمیزی شدند. یافته ها: افزایش قابل توجهی از تعداد نورون های تیره در جسم سیاه گروه موش های صحرایی دریافت کنندۀ 15 و 25 میلی گرم/کیلوگرم پاراکوات مشاهده شد. نتیجه گیری: یافته های ما به اثرات مضر پاراکوات بر نورون های جسم سیاه اشاره می کند. این پیشنهاد می کند، سمیت پاراکوات به عنوان یک عامل خطر برای اختلالات عصبی مانند بیماری پارکینسون می باشد.