اهداف و راهبردهای سیاست خارجی چین در آسیای مرکزی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی فرصت فوق العاده ای را برای چین فراهم کرد تا فرآیندهای سیاسی و اقتصادی در منطقه آسیای مرکزی را به اجرا درآورد. همجواری و هم مرز بودن چین با کشورهای آسیای مرکزی توام با رشد سریع اقتصادی این کشور، شرایط خاصی را بر روابط این کشورها با چین موجب شده است. به طور کلی، روابط دو جانبه چین و کشورهای این منطقه از روند جهان شمول دیپلماسی اقتصادی پکن مستثنی نیست. وجود منابع قابل توجه انرژی در منطقه استراتژیک آسیای مرکزی سبب شده تا پکن توجه بیشتری به این منطقه داشته باشد. علاوه بر همجواری ژئوپلیتیک و اهمیت خاص این منطقه برای چین، رهبران پکن تداوم و گسترش روابط خود با کشورهای این منطقه در عرصه اقتصادی با هدف حفظ ثبات سیاسی و اجتماعی در داخل و به خصوص مناطق مرزی چون سین کیانگ را در سرلوحه سیاست خارجی خود قرار داده اند. وجود ناامنی در مرزهای غربی استان مسلمان نشین سین کیانگ که با کشورهای آسیای مرکزی هم مرز است، چین را ناگزیر از توسعه روابط با جمهوری های آسیای مرکزی کرده است. همچنین نفوذ آمریکا در منطقه آسیای مرکزی پس از 11 سپتامبر 2001 یک حادثه و واقعیت دور از ذهن برای چینی ها و استراتژی کلی این کشور در قبال کشورهای همسایه بوده است. مجموعه این عوامل، سیاست خارجی چین و تبعات اهداف و منافع این کشور در آسیای مرکزی را دست خوش ملاحظات و اتخاذ استراتژی های خاصی کرده است. بر این اساس، مولفین این مقاله سوال خود را اینچنین مطرح می کنند که آیا چین در رقابت با قدرت های بزرگ می تواند به قدرت اول در آسیای مرکزی تبدیل شود؟ فرضیه مقاله نیز این است که باتوجه به حضور فزاینده آمریکا و روسیه در اقتصاد منطقه، احتمالا چین تا یک دهه آینده نمی تواند جایگاه اول را در روابط با کشورهای آسیای مرکزی کسب کند.