Article

تاثیر آلوئه امودین بر رشد و القای آپوپتوز در پروماستیگوت های لیشمانیا ماژور در شرایط آزمایشگاهی

مهدی دلاوری، delavari عبدالحسین دلیمی اصل، dalimi-asl department of parasitology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, i. r. iran.تهران، پل نصر، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم پزشکی، گروه انگل شناسی فاطمه غفاری فر، ghaffarifar جاوید صدرایی، sadraei

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

سابقه و هدف: لیشمانیوز جلدی یکی از بیماری­های اندمیک در برخی از نقاط ایران است. استفاده از ترکیبات آنتیموان پنج ظرفیتی به­عنوان داروهای خط اول درمان، با محدودیت­ها و عوارض جانبی متعددی همراه می­باشد. از این­رو، همواره تلاش برای یافتن روش­های درمانی جدید و ﻣﺆثر مورد نظر است. در پژوهش حاضر، تاثیر آلوئه امودین بر رشد پروماستیگوت لیشمانیا ماژور در شرایط برون­تنی مورد ارزیابی قرار گرفت. هم­چنین، تاثیر آلوئه امودین در روند القا آپوپتوز در پروماستیگوت­های انگل سنجیده شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه­ی تجربی غلظت­های مختلف ( 40، 80، 120 و 160 میکروگرم بر میلی­لیتر ) از آلوئه امودین در سه زمان (24، 48 و 72 ساعت) بر پروماستیگوت­های انگل تاثیر داده شده و با استفاده از شمارش تعداد انگل ic50 محاسبه شد. هم­چنین، برای تعیین درصد پروماستیگوت­های زنده پس از افزودن آلوئه امودین از روش mtt استفاده شد. در ادامه با استفاده از آزمون فلوسایتومتری میزان آپوپتوز در سه غلظت (40 ،80 و120 میکروگرم بر میلی­لیتر ) بررسی شده و درصد آپوپتوز اولیه، تاخیری و نکروز مشخص شد. نتایج: آلوئه امودین دارای اثر ممانعت­کنندگی بر رشد پروماستیگوت­های انگل است و میزان ic50 79/52 میکروگرم بر میلی­لیتر تعیین شد. هم­چنین، نتایج حاصل از آزمون فلوسایتومتری نشان داد که آلوئه امودین باعث القای آپوپتوز اولیه و تاخیری در پروماستیگوت لیشمانیا ماژور می­شود. نتیجه­گیری: آلوئه امودین دارای اثرات ضد لیشمانیایی بوده و با توجه به اینکه ماده­ای با منشا گیاهی است، می­تواند به­عنوان دارویی جدید در بررسی­های درون­تنی مورد بررسی قرار گیرد.

Similar items

  • بررسی اثر عصاره هیدروالکلی چای کوهی و برگ ازگیل بر روی پروماستیگوت لیشمانیا ماژور در شرایط آزمایشگاهی

    Articlehormozgan medical journalمرضیه اسدی، m asadi department of parasitology & mycology. shahrekord university of medical sciences. shahrekord, iranگروه انگل شناسی - دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد شهرکرد - ایران سمیه بهرامی، s bahrami رویا انصاری سامانی، r ansari samani نسیم پاک نیت

    مقدمه: لیشمانیا ماژور عامل ایجاد لیشمانیوز جلدی می باشد و داروهایی که برای درمان لیشمانیوز استفاده می شوند، عوارض جانبی نامطلوبی دارند. گیاه چای کوهی و برگ ازگیل خواص دارویی مناسبی دارند ولی گزارشی درباره خاصیت ضد لیشمانیایی آنها ارائه نشده است. هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر ضد ل

  • تاثیر آلوئه امودین بر رشد و القای آپوپتوز در پروماستیگوت های لیشمانیا ماژور در شرایط آزمایشگاهی

    Article2013فیضمهدی دلاوری، عبدالحسین دلیمی اصل، فاطمه غفاری فر، جاوید صدرایی

    سابقه و هدف: لیشمانیوز جلدی یکی از بیماری­های اندمیک در برخی از نقاط ایران است. استفاده از ترکیبات آنتیموان پنج ظرفیتی به­عنوان داروهای خط اول درمان، با محدودیت­ها و عوارض جانبی متعددی همراه می­باشد. از این­رو، همواره تلاش برای یافتن روش­های درمانی جدید و ﻣﺆثر مورد نظر است. در پژ

  • القای آپوپتوز توسط کانتاریدین در پروماستیگوت‏ها و ماکروفاژهای آلوده به آماستیگوت‏های لیشمانیا ماژور در شرایط آزمایشگاهی

    Articleمجله دانشگاه علوم پزشکی مازندرانیحیی معروفی، yahya maroufi فاطمه غفاری‏فر، fatemeh ghaffarifar تهران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم پزشکی، گروه انگل شناسی پزشکی عبدالحسین دلیمی، abd-alhosein dalimi زهره شریفی

    سابقه و هدف: لیشمانیا تک یاخته ایی تاژکدار عامل لیشمانیوزیس است و مشکل عمده سلامت در بسیاری از کشورها، به خصوص در کشورهای در حال توسعه است. کانتاریدین ترکیبی ترپنوئیدی است که در سوسک های خانواده meloidae و oedomeridae وجود دارد و ماده ایی تاول زاست که درسلول های سرطانی، مرگ برنام

  • تأثیر نانو ذرات نقره و القای جریان الکتریسته مستقیم در کشندگی پروماستیگوت های لیشمانیا ماژور در شرایط برون تنی

    Articleپژوهش های آسیب شناسی زیستیmahdi karimi، m.sc., department of parasitology and entomology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iran abdolhossein dalimi، professor of parasitology, department of parasitology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran 14115-111, islamic republic of iran farnoosh jameii، ph.d. candidate, department of parasitology and entomology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iran fatemeh ghaffarifar

    هدف: لیشمانیا ماژور یکی از عوامل مهم لیشمانیوز جلدی در بسیاری از کشور ها از جمله ایران است. در مطالعه حاضر تأثیر مصرف همزمان نانو ذرات نقره و القای جریان الکتریسته در کشندگی لیشمانیا ماژور در محیط کشت بررسی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، اثر غلظت های مختلف نانو ذرات نقره

  • بررسی اثر داروی آرتمیزینین بر پروماستیگوت و آماستیگوت‏های لیشمانیا ماژور در شرایط آزمایشگاهی

    Articleپژوهش های آسیب شناسی زیستیfarzad isvand heidari، department of parasitology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iran fatemeh ghaffarifar، associated professor, department of parasitilogy, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iran abdolhossein dalimi، department of parasitology, faculty of medical sciences, tarbiat modares university, tehran, iran nahid mortazavi dehkordi

    هدف: لیشمانیازیس جلدی یک بیماری عفونی آندمیک و از معضلات مهم بهداشتی در بسیاری از کشورها از جمله ایران است بنابراین نیاز به داروهای جدید، قابل دسترس و با عوارض کم کاملاً احساس می‏شود. به همین منظور در پژوهش حاضر تأثیر داروی آرتمیزینین بر رشد انگل لیشمانیا ماژور و مکانیسم مرگ برنا

  • ارزیابی اثر اسانس گیاه بومادران زرد بر رشد پروماستیگوت و آماستیگوت لیشمانیا ماژور در شرایط برون تنی

    Articleپژوهش های آسیب شناسی زیستیعبدالحسین دلیمی، گروه انگل شناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران مهدی دلاوری، گروه انگل شناسی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران ایرج سلیمی کیا، گروه فارماکوگنوزی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

    هدف: سالک یا لیشمانیوز جلدی یکی از بیماری های اندمیک در برخی از نقاط ایران است. استفاده از ترکیبات آنتیموان پنج ظرفیتی به عنوان خط اول درمان، با محدودیت ها و عوارض جانبی متعددی گزارش شده است. از این رو همواره تلاش برای یافتن روش های درمانی جدید و ﻣﺆثر مورد نظر است. در پژوهش حاضر،