تدوین برنامه ی آموزشی افزایش علاقه ی اجتماعی (والد-کودک) و بررسی اثربخشی آن در افزایش میزان علاقه ی اجتماعی دانش آموزان با اختلال نافرمانی مقابله ای
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
پژوهش حاضر با هدف تدوین برنامهی افزایش علاقهی اجتماعی و بررسی اثربخشی آن بر میزان علاقهی اجتماعی دانشآموزان با اختلال نافرمانی مقابله ای انجام شد. روش تحقیق حاضر آزمایشی است و برای جمعآوری دادهها از طرح آزمایشی پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل استفاده شده است. از میان دانشآموزان 9 تا 12 سال ارجاع شده به مراکز درمانی 32 نفر از افرادی که در مصاحبهی تشخیصی و نیز آزمون cbcl دارای اختلال نافرمانی مقابلهای تشخیص داده شدند، به همراه والدین آنها بهصورت تصادفی بهعنوان نمونهی پژوهش انتخاب گردیدند و در دو گروه 16 نفره بهصورت تصادفی جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل سیاههی رفتاری کودکان (cbcl) جهت تشخیص اختلال نافرمانی مقابلهای و مقیاس علاقهی اجتماعی برای کودکان ایرانی (sisic) جهت اندازهگیری میزان علاقهی اجتماعی دانشآموزان بودند که در دو مرحلهی پیشآزمون و پسآزمون مورد استفاده قرار گرفتند. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان میدهد که در متغیر علاقهی اجتماعی و همهی زیر مقیاس های آن شامل مسؤولیتپذیری-انجام تکالیف، ارتباط با مردم- همدلی، جرأت-اطمینان و برابری در مقابل کهتری-برتری؛ نمرهی گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بعد از آموزش برنامهی علاقهی اجتماعی افزایش معناداری دارد. بنابراین نتایج پژوهش حاضر گواه این مسأله است که برنامهی آموزشی افزایش علاقهی اجتماعی تدوین شده در پژوهش حاضر میزان علاقهی اجتماعی و تمامی زیر مقیاس های علاقهی اجتماعی را در کودکان با اختلال نافرمانی مقابله ای افزایش میدهد. درنتیجه از این برنامهی آموزشی می توان برای پرورش علاقهی اجتماعی کودکان و نیز ارتقای ویژگی های مثبت همبسته با علاقهی اجتماعی که در مطالعات متعددی مورد تأیید قرار گرفته اند، بهره برد.