بررسی کاربرد سبک های مکانیزم دفاعی در سنجش فرسودگی شغلی کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف پژوهش حاضر بررسی کاربرد سه سبک مکانیزمهای دفاعی در سنجش فرسودگی شغلی کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران است. فرضیه اصلی پژوهش امکان استفاده از سبکهای دفاعی مورد استفاده کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران جهت سنجش فرسودگی شغلی آنان میباشد. در این پژوهش 234 نفر (137 نفر مرد و 97 نفر زن) از کارکنان هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران از طریق نمونهگیری در دسترس، انتخاب شدهاند. ابزارهای اندازهگیری در این پژوهش پرسشنامه سبکهای دفاعی (dsq اندروز، 1993) و پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش و جکسون است که پس از جمعآوری پرسشنامهها، کار تجزیه و تحلیل با بهرهگیری از روشهای آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندمتغیری و آزمون t مستقل در مورد دادههای حاصله انجام گرفته است. نتایج این پژوهش پس از تجزیه و تحلیل دادهها نشاندهنده این است سبک دفاعی رشد نایافته دارای اثر مثبت و معنادار بر متغیر خستگی عاطفی است و سبک دفاعی رشد یافته و نوروتیک دارای اثر معنادار بر متغییر مسخ شخصیت میباشد. همچنین یافتهها نشان میدهد سبک دفاعی رشد یافته و نوروتیک بر مولفه موفقیت فردی اثر معنادار دارند.