مقایسه تأثیر آموزش همراه با پی گیری تلفنی از مراقبان خانوادگی با آموزش بدون پی گیری بر رفتارهای خودمراقبتی و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

مریم حیدری، maryam heidari instructor, dept. of medical surgical nursing, abadan school of medical sciences, abadan, iranمربی گروه آموزشی پرستاری داخلی جراحی، دانشکده علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران سارا سروندیان، sara sarvandian instructor, dept. of epidemiology, school of health, ahvaz jundishapur university of medical sciences, ahvaz, iranمربی گروه آموزشی اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران خدیجه مرادبیگی، khadijeh moradbeigi instructor, dept. of pediatrics nursing, abadan school of medical sciences, abadan, iranمربی گروه آموزشی پرستاری اطفال، دانشکده علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران ندا اکبری نساجی، neda akbari nassaji instructor, dept. of medical surgical nursing, abadan school of medical sciences, abadan, iranمربی گروه آموزشی پرستاری داخلی جراحی، دانشکده علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران مونا وفایی زاده، mona vafaizadeh b.sc student in laboratory sciences, abadan school of medical sciences, abadan, iranدانشجوی کارشناسی علوم آزمایشگاهی، دانشکده علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: در کنار درمان های دارویی، آموزش مراقبت از خود در بیماران نارسایی قلبی ضروری است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تأثیر آموزش همراه با پی گیری تلفنی از مراقبان خانوادگی با آموزش بدون پی گیری بر رفتارهای خودمراقبتی و وضعیت بالینی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی است. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی (irct2016080829184n2)، در مورد 66 بیمار مبتلا به نارسایی قلبی مراجعه­کننده به درمانگاه بیمارستان طالقانی آبادان در سال 95-1394 انجام یافته است. بیماران به روش تخصیص تصادفی به 3 گروه: شاهد، مداخله 1 و مداخله 2 تقسیم شدند. گروه شاهد، مداخله­ای دریافت نکردند، در گروه مداخله 1 بیماران و مراقبان، آموزش حضوری و گروه مداخله 2 علاوه بر آموزش حضوری، مراقبان پی گیری تلفنی مستمر دریافت کردند. در ابتدای مطالعه و انتهای 3 ماه رفتار خودمراقبتی، شدت خستگی و تحمل فعالیت بیماران از طریق پرسشنامه رفتار خودمراقبتی، مقیاس سنجش خستگی و آزمون 6 دقیقه پیاده روی بررسی شد. از آمار توصیفی و آزمون های کای­اسکوئر، تی زوج، تحلیل واریانس، کووایانس و آزمون تعقیبی شفه در نرم­افزار spss نسخه 18 جهت تحلیل داده­ها استفاده شد. یافته ها: ابتدای مطالعه 3 گروه از نظر متغیرهای جمعیت شناختی و 3 متغیر پاسخ همگن بودند. در پس آزمون بین گروه مداخله 2 با گروه شاهد و گروه مداخله 1 از نظر میانگین رفتار خودمراقبتی (001/0>p) و میانگین نمره خستگی بیماران (004/0>p)، تفاوت معنادار وجود داشت. اما، در میانگین تحمل فعالیت بیماران بین سه گروه اختلاف آماری معناداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: پی گیری تلفنی پرستار از مراقبان بیماران نارسایی قلبی می­تواند منجر به ارتقای رفتار خودمراقبتی و کاهش خستگی بیماران گردد.