تصمیم گیری در مورد ادامه ی حیات نوزادان مبتلا به بیماری های مهلک؛ باز نگاهی به معیارها

امید آسمانی، omid asemani medical ethics department, shiraz university of medical sciences, shiraz, iranشیراز، بلوار زند، میدان امام حسین (ع)، دانشکده ی پزشکی شیراز، ساختمان کتابخانه، طبقه نهم، گروه اخلاق پزشکی و فلسفه سلامت، حکیمه پارسایی، hakimeh parsaei medical ethics department, shiraz university of medical sciences, shiraz, iran.کارشناس گروه اخلاق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

تولد نوزادی نارس یا دچار عیوب مادرزادی شدید و با پیش­آگهی ضعیف، می­تواند خانواده و جامعه را با چالش­های متعدد اخلاقی، اجتماعی، حقوقی و ... مواجه کند. غالب معیار­هایی (ناتوانی، کیفیت زندگی و ...) که در تصمیم­گیری برای مراقبت از این نوزادان، ملاک عمل قرار می­گیرند، چندبعدی بوده و به شدت بار اخلاقی دارند. در این مطالعه تلاش شده است تا ضمن معرفی دیدگاه­ها و چالش­های موجود در انطباق این معیار­ها با وضعیت نوزادان به شدت بیمار، نقاط ضعف هر مفهوم نیز معرفی گردد. در پایان نیز دیدگاه کلی مکتب اسلام در رویارویی با چنین شرایطی، مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است. نقطه ی پایان غالب مباحثات اخلاقی در رابطه با یک نوزاد به شدت ناتوان، به چند سؤال بنیادی و بدون پاسخی قطعی در مورد مجاز بودن انسان برای تصمیم­گیری در مورد زندگی و مرگ یک نوزاد، معیار­های تصمیم­گیری و اعتبار آن­ها و غیره ختم می­شود. به هر روی، با وجود نظریه­پردازی­های دانشمندان مختلف، تاکنون تبیین همه جانبه­ای از معیار­های زندگی و مرگ، برای تصمیم گیری های اخلاقی پایان حیات ارائه نشده است. آن چه مسلم است این که علم امروز بشر هنوز در حدی نیست که پاسخ مشخصی برای سؤالات کلیدی این موضوع داشته باشد. هم چنین، نگارندگان تلاش کرده­اند تا نشان دهند بر خلاف دیدگاه­های غربی در آموزه­های اسلامی تصمیم­گیری در مورد حق حیات این نوزادان جایگاهی ندارد؛ چرا که می­تواند نوعی حذف غیر مجاز صورت مسأله باشد؛ بلکه بحث پیرامون چگونگی حل منطقی و اخلاقی موضوعی است که باید متناسب با علم و امکانات روز و در محدوده­ی جواز الهی آن صورت بگیرد.