مدل سازی تعیین مسیر بهینۀ دسترسی به مناطق زلزله زده (مطالعۀ موردی: منطقۀ بهمنی بوشهر)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: با افزایش جمعیت شهری و به تناسب آن افزایش ترافیک معابر، یکی از مهم ترین مسائل یافتن راه حلی برای کم کردن زمان امدادرسانی درون شهری است. ازآنجاکه زمان، در پاسخگویی به بحران بسیار حائز اهیمت است، مسیریابی تیمهای ارزیابی به عنوان یک مسئله مطرح شده است. بررسی ادبیات موضوعی نشان میدهد، پژوهش های اندکی در داخل کشور به مبحث مدل سازی ریاضی در مدیریت بحران پرداخته اند. هدف این تحقیق، یافتن کوتاه ترین مسیر ممکن بین تمام نقاط اصلی یک منطقۀ آسیب دیده برای تیم ارزیابی خسارات است، به طوری که تیم ارزیابی، همۀ نقاط اصلی یک منطقه را فقط یک بار بازدید و درنهایت به نقطه مبدأ بازگردد. روش: در این پژوهش با استفاده از مدلهای تحقیق در عملیات برای مسیریابی تیم های ارزیابی خسارات زلزله ، منطقۀ بهمنی شهر بوشهر به عنوان نمونه انتخاب شد. در این ناحیه، میدانها، چهارراه ها، سهراهها و همچنین نقاط پرجمعیت، به عنوان نقاط اصلی (جمعاً نوزده گره) انتخاب شدند. یک گره به عنوان ایستگاه، در خارج از ناحیه و بقیه گرهها به عنوان نقاط حادثه دیده در نظر گرفته شد. یافتهها: مسئله مسیریابی تیمهای ارزیابی خسارات با استفاده از نرم افزار لینگو با 18 گره و 28 مسیر موجود بین این گرهها کدنویسی و کوتاهترین مسیر دستیابی به همه گرهها مشخص شد. نتیجهگیری: با توجه به یافته ها می توان گفت که این تحقیق راهنمای مؤثری برای مدیریت بحران استان به شمار میآید، زیرا با مشخص شدن کوتاه ترین مسیر، امدادرسانی سریعتر و درنتیجه تلفات جانی کاهش مییابد.