تحلیل نابرابری-های فضایی در توسعه منابع گردشگری (مورد مطالعه: استان اردبیل)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
توسعه صنعت گردشگری در کشور نیازمند برنامه-ریزی و بهره-گیری از تمامی ظرفیت-ها و جاذبه -های موجود در مناطق مختلف کشور و توسعه متوازن و هماهنگ آن-ها می-باشد. تحلیل فضایی توسعه گردشگری در مناطق و استان-های مختلف یکی از الزامات مهم توسعه پایدار گردشگری و اجتناب از ایجاد و توسعه نابرابری-های فضایی است. استان اردبیل یکی از مقصدهای اصلی گردشگری کشور می باشد که سالانه حدود 4 تا 5 میلیون گردشگر از داخل و خارج کشور به این استان سفر می کنند. هدف این تحقیق تحلیل نابرابری-های فضایی در توسعه عناصر گردشگری استان اردبیل است. بدین منظور مدل مفهومی تحقیق با بهره -گیری از عناصر اصلی گردشگری و استفاده از 9 شاخص و 46 متغیر برای بررسی وضعیت توزیع فضایی منابع گردشگری و توسعه آن در بین شهرستان های ده-گانه استان ایجاد گردید. داده-های مورد نیاز از آمارهای منتشره از سوی مرکز آمار ایران، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و استانداری اردبیل گردآوری شد. نتایج تحقیق حاضر نشان می-دهد الگوی فضایی توسعه عناصر و منابع گردشگری در بین شهرستان-های استان یک الگوی ناهمگن است به طوری که در بین عناصر گردشگری تسهیلات و امکانات اقامتی با ضریب تغییرات 2.78 از بالاترین میزان نابرابری برخوردار بوده در حالی که ضریب پراکندگی جاذبه های گردشگری 0.68 بوده است. به عبارت دیگر نابرابری تسهیلات اقامتی و سایر عناصر گردشگری از جاذبه -های گردشگری تبعیت نکرده -اند. از نظر رتبه -بندی و سطح -بندی توسعه گردشگری نیز شهرستان سرعین در مقام اول و در سطح توسعه بسیار بالا قرار دارد.