اثربخشی برنامه مداخله ای ویژه کودکان طلاق بر بهبود خود پنداره و تاب آوری کودکان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده هدف: هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق بر بهبود خودپنداره و تابآوری کودکان بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون، پیگیری سه ماهه و گروه گواه و جامعه آماری 25 خانواده دارای کودک 10 تا12 ساله مراجعه کننده به دادگاه خانواده کاشمر در سه سال اخیر بود که از میان آنها 143 زوج به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. معیار ورود آزمودنی زندگی کردن کودکان با یکی از والدین خود بود. 25 کودک واحد شرایط بودند. 13 کودک در گروه آزمایش قرار گرفتند و 15جلسه برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق را سه روز در هفته طی 5 هفته دریافت کرد و 12کودک گروه گواه مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه توانمندیهای اجتماعی ـ هیجانی و تابآوری مرل، 2010 و پرسشنامه خودپنداره کودکان پیرز-هریس، 1969 بود. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه های مکرر استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد برنامه مداخلهای باعث ایجاد تغییر در خودپنداره کودکان نمیشود اما تابآوری آنها را افزایش میدهد. نتایج برنامه پیگیری سه ماهه نیز تداوم این اثر را نشان داد. نتیجهگیری: برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق را میتوان بهعنوان روش موثری برای بهبود تابآوری این کودکان تلقی کرد و در مراکز مشاوره و برنامه ریزی برای آموزش والدی که با کودک زندگی میکند از آن استفاده کرد