رویکردی نظری به علت توسعۀ روابط ایران و روسیه از زمان فروپاشی اتحاد شوروی تاکنون
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در میان قدرت های بزرگ، روسیه بیشترین تاریخ روابط سیاسی با ایران را دارد. علل اساسی این روابط در قرن های گذشته قرارگرفتن این کشور در شمال ایران، تجارت و بازرگانی و وجود اشتراک های قومی و فرهنگی برخی از جمهوری های مستقل این کشور با مردم ایران بود. در دوران پهلوی دوم خرید تسلیحاتی و مشارکت در برخی طرح های اقتصادی نیز به این عوامل اضافه شد. در هر دو دوره فضای رقابت و تهدید، بستر روابط دو کشور را شکل میداد. اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ویژه از دهه 90 به بعد روابط دو کشور براساس همکاری و نه ترس و تهدید شکل گرفت. با توجه به چرخش در سیاست خارجی دو کشور از تهدید به همکاری، این نوشتار می خواهد تا این روابط و تداوم آن را در چارچوب نظریه واقع گرایی، لیبرالیسم و سازه انگاری بررسی کند. در این نوشتار از روش توصیفی تحلیلی بهره گرفته خواهد شد. یافته های پژوهش نشان میدهد که از میان نظریههای گفته شده، سازهانگاری بهترین توضیح را درباره علت های بهبود روابط تهران و مسکو پس از دهۀ 90 بیان می کند.
Authors and affiliations
- علی باقری دولت آبادی — استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوج