بررسی رابطه شاخص های عدالت اجتماعی و سلامت در ایران؛ ۱۳۸۵-۱۳۶۳
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: دستیابی به عدالت اجتماعی و ارتقاء سلامت جامعه از جمله مهمترین اهداف و محورهای سیاستهای توسعهای (توسعه اجتماعی) در جوامع میباشد. بر این اساس بررسی شاخصهای این دو محور اصلی توسعه اجتماعی حائز اهمیت میباشد. بررسی رابطه شاخصهای عدالت اجتماعی و سلامت در ایران در سالهای 1385-1363. مواد و روشها: مطالعه تحلیلی و از نوع همبستگی اکولوژیکی بوده و واحد تحلیل جمعیت کشور در سالهای مورد بررسی میباشد. دادههای مورد نیاز مطالعه از مرکز آمار ایران و بانک مرکزی تهیه شده و توسط نرمافزارهای stata و spss پردازش و تحلیل شدند. یافتهها: در سطح معناداری (01/0p<) رابطه شاخصهای عدالت اجتماعی با امید به زندگی معنادار بود (0001/0p=): سهم درآمدی (69/0-r=)، فقر (71/0-r=)، هزینه در بهداشت (79/.r=)، هزینه در آموزش (85/0r=). در سطح معناداری (01/0p<) رابطه شاخصهای عدالت اجتماعی با مرگومیر کودکان زیر 5 سال معنادار بود (0001/0p=): سهم درآمدی (71/.r=)، فقر (64/0r=) هزینه در بهداشت (69/0-r=)، هزینه در آموزش (76/0- r= ). نتیجهگیری: افزایش فقر و نابرابری درآمدی اثر معکوس بر امید به زندگی داشته و با میزان مرگومیر کودکان زیر 5 سال رابطه مستقیم دارد. افزایش هزینههای دولت در آموزش و بهداشت با امید به زندگی رابطه مستقیم و با مرگومیر کودکان زیر 5 سال رابطه عکس دارد. براساس آزمون رگرسیون، نابرابری درآمدی و هزینه در آموزش به تنهای (52f=)، 86 درصد تغیرات متغیر سلامت را تبین کردند.