تعیین میزان تکرارپذیری تشخیصی انواع هیپرپلازی های آندومتر و کارسینوم تمایز یافته اندومتریوئید بر اساس یافته های مورفولوژیک و مقایسه آن با نتایج آنالیز مورفومتریک کامپیوتری
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: ارزیابی، تشخیص و درمان مناسب ضایعات پیشسرطانی آندومتر در طی سالیان دراز همچنان در بین آسیبشناسان و متخصصین زنان بهصورت یک مشکل باقی مانده است. این موضوع که بعضی از هیپرپلازی ها، همچون انواع سرطانها از نظر فنوتیپ منوکلونال می باشند، بهصورت وسیله ای مفید در تشخیص آنها شناخته شده است. جهت جدا نمودن ضایعات منوکلونال از پلیکلونال، آنالیز مورفومتریک کامپیوتری در طی مطالعات متعدد روش مناسبی معرفی گردیده است. مواد و روشها : در این مطالعه 100 نمونه انواع هیپرپلازی های آندومتر با مراجعه به بخش پاتولوژی بیمارستان میرزا کوچکخان تهران انتخاب و ابتدا از نظر تکرارپذیری تشخیصی بین فردی و درون فردی و سپس 55 مورد آنها از نظر آنالیز مورفومتریک بررسی شدند. نمونهها در فرمالدئید 10% فیکس شده و در پارافین قالبگیری و برشهای h & e استاندارد از آنها تهیه شده بود. سپس با استفاده از کامپیوتر آنالیز مورفومتریک انجام گردید و سه شاخص درصد حجمی استروما ( vps )، چگالی سطح خارجی ( out sd ) و انحراف معیار کوچکترین محور هسته ( sdsna ) محاسبه و بر مبنای آنها d- score تعیین گردید. نتایج: تشخیص هایپرپلازی ساده ( sh ) و کارسینوم تمایزیافته آندومتریوئید ( wda ) در بین آسیبشناسان تکرارپذیری خوبی داشت، ولی هیپرپلازیهای کمپلکس ch و آتیپیکال ( ah ) از تکرارپذیری کمی برخوردار بود. تکرارپذیری درون فردی در حد عالی بود. با آنالیز مورفومتریک ضایعات به گروههای 55% < vps ، 1 d-score < و 55% vps ≥ ، 1 d-score ≥ و یا بهعنوان دیگر منوکلونال و پلیکلونال تقسیم شدند. با مقایسه نتایج آسیبشناسان مختلف با نتایج vps و d-score مشاهده شد که آسیبشناس با سابقه کاری بیشتر در ژنیکوپاتولوژی بهخوبی توانسته بود ضایعات گروههای مختلف را مطابق با نتایج vps و d-score از یکدیگر جدا نماید، ولی آسیبشناسان با تجربهی کمتر در ژنیکوپاتولوژی نتوانسته بودند بهخوبی بر اساس دید مورفولوژی آنها را از هم جدا کنند. نتیجهگیری: بر اساس نتایج آنالیز مورفومتریک ضایعات هیپرپلازی راحتتر به دو گروه هیپرپلازی آندومتر ( eh) و نئوپلاسم داخل اپیتلیالی آندومتر ( ein) تقسیم می شوند و تکرارپذیری و صحت تشخیصی نسبت به دید ذهنی آسیبشناسان در حد بالاتری قرار می گیرد و میزان درمان بیشتر و کمتر از حد مورد نیاز کاهش مییابد.