بررسی تأثیر آموزش معنا- محور بر صمیمیت زناشویی زنان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه: صمیمیت در روابط زناشویی، به صورت الگوی رفتاری بسیار مهمی مفهومسازی شده است که بر پایه پذیرش، رضایت خاطر و عشق شکل میگیرد و این عشق مسیری به سمت زندگی پُرمعناست. هدف: مطالعه حاضر به منظور تعیین تأثیر آموزش معنا- محور بر صمیمیت زناشویی زنان انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه نیمه تجربی، بر روی 24 نفر از زنانی انجام شد که به یکی از خانههای سلامت منطقه 7 شهر تهران مراجعه و به طور داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. این زنان به طور تصادفی در دو گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. ابزار اندازهگیری پرسشنامه صمیمیت زناشویی بود که به صورت پیش آزمون- پس آزمون در هر دو گروه تکمیل شد. گروه مداخله در10 جلسه آموزش مبتنی بر رویکرد معنا- محور شرکت کردند. دادهها با روش تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافتهها: پس از تعدیل نمرههای پیش آزمون، اختلاف معنیداری بین آزمودنیهای دو گروه وجود داشت (637/0=2 ƞ partial 05/0 p < ، 922/36=(1،21) f ). نمرههای میانگین تعدیل شده نشان داد که صمیمیت زناشویی گروه مداخله در مقایسه با گروه شاهد پس از اجرای متغیر مستقل افزایش یافت. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، داشتن معنای مشترک در زندگی زناشویی میتواند به عنوان روشی برای افزایش روابط صمیمانه بین همسران به کار رود.