بررسی تاثیر ملاقات برنامهریزی شده بر دیس ریتمیهای قلبی بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه قلبی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
سابقه و هدف: به دنبال سکته قلبی دیس ریتمی های گوناگونی با درجات مختلف بروز میکند. در مرحله حاد بیماری نیاز به بستری در بخشهای مراقبت ویژه وجود دارد ولی در این بخش ها ملاقات به شدت محدود است درحالیکه ملاقات یکی از نیازهای اساسی بیماران و خانوادههای آنان در مدت زمان بستری است. لذا مطالعه حاضربا هدف بررسی تاثیر ملاقات برنامهریزی شده بر دیسریتمیهای قلبی در بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه قلبی انجام شده است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک مطالعه تجربی بوده که در سال 1390 در همدان انجام شدو در آن60 بیمار مبتلا به سکته قلبی به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به 2 گروه آزمون و کنترل تقسیم شدند. در گروه آزمون از بیماران درخواست شد که نام کسانی که با آنها احساس راحتی بیشتری دارند و تمایل به حضور آنان در زمان ملاقات دارند را بیان کنند و ملاقات کنندگان در مورد رعایت آداب صحیح ملاقات آموزش دیدند. درگروه کنترل ملاقات روتین انجام شد. به منظور گردآوری داده ها از پرسش نامه و مانیتورینگ استفاده گردید. چک لیستهای مربوط به دیس ریتمی های قلبی قبل، حین و بعد از ملاقات پر شد. یافته ها: تاکی کاردی سینوسی ، انقباض زودرس دهلیزی و انقباض زودرس بطنی قبل، حین و بعد از ملاقات برنامه ریزی شده در گروه آزمون از نظر آماری اختلاف معنیداری نداشتند (05/0p>) ولی در گروه کنترل این دیس ریتمیها قبل، حین و بعد از ملاقات اختلاف معنی داری داشتند (05/0>p). استنتاج: ملاقات برنامهریزی شده بر بعضی از دیس ریتمی های قلبی از جمله تاکی کاردی سینوسی، انقباض زودرس دهلیزی و انقباض زودرس بطنی موثر بوده است و باعث کاهش این دیس ریتمی ها شده است.