تأثیر واقعیت درمانی بر رضایتمندی زناشویی و کیفیت زندگی زنان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه و هدف: ازدواج پیوند زندگی مشترک دو فرد با حفظ استقلال نسبی هر یک، در جهت تکامل شخصیت طرفین است. پیوند زناشویی به عنوان یکی از پیچیدهترین انواع روابط انسانی واجد چنان توان بالقوهای در آزادسازی احساسات است که در کمتر روابط بین فردی دیگر میتوان نظیر آن را یافت و رضایتمندی در این ارتباط مقدس، بر پایداری و استحکام آن میافزاید. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر شیوه واقعیت درمانی گروهی بر رضایت مندی زناشویی و کیفیت زندگی زنان متأهل دانشگاه علوم پزشکی یاسوج بود. روش بررسی: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون با گروه کنترل میباشد. جامعه آماری شامل کلیه کارمندان زن متأهل دانشگاه علوم پزشکی شهر یاسوج در سال 1393 بودند، که با شیوه نمونهگیری تصادفی 30 نفر انتخاب و در دو گروه به صورت تصادفی جایگزین شدند و سپس گروهآزمایش به مدت 2ماه(8 جلسه 2 ساعتی) تحت آموزشهای واقعیت درمانی قرار گرفتند. در این مطالعه ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامههای کیفیت زندگی و رضایت زندگی بود که قبل و بعد از آموزش، اجرا گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری کواریانس و تی دانشجوژی تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد تفاوت میانگین کل رضایت مندی زناشویی در دو گروه آزمایش(2/4±07/129) و کنترل (8/6±4/113 )با 51/58 =f در سطح 0001/ معنی دار بوده است. در ضمن تمام زیر مقیاس های رضایت زناشویی به استثناء اوقات فراغت و اقوام و وابستگان دارای تفاوت معنی دار بوده است. در زمینه کیفیت زندگی تفاوت دو گروه آزمایش (3/5±32/120) و کنترل (28/7±2/101) در سطح 00001/ معنی دار بوده است. در ضمن این تفاوت در تمام زیر مقیاس های کیفیت نیز معنی دار بوده است. نتیجه گیری: به نظر میرسد که آموزش گروهی واقعیت درمانی می تواند باعث کاهش تعارضات زناشویی و در نتیجه افزایش رضایت از زندگی زناشویی و بالا رفتن کیفیت آن گردد.