ارتباط دیسترس اخلاقی پرستاران با تصمیم گیری های پایان عمر در بخش های ویژه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
اهداف: هدف از انجام این مطالعه بررسی ارتباط میزان دیسترس اخلاقی پرستاران بخش های ویژه با نگرش آنان در زمینه تصمیم گیری های پایان عمر می باشد. روش: 117 نفر از پرستاران آی.سی.یو های شهر شیراز با تکمیل پرسشنامه ای در این طرح شرکت کردند و بدین وسیله سطح دیسترس اخلاقی و نگرش آنان در رابطه با تصمیم گیری های پایان عمر سنجیده شد. یافته ها: میان شدت و تکرار دیسترس اخلاقی رابطه مستقیم و معنی داری وجود داشت (r=0.703, p=00). میانگین نمره در تمایل به قطع درمان 1.2±2.75 بود و ارتباط مستقیم و معنی داری با میانگین تکرار واقعه در دیسترس اخلاقی (p=0.03) داشت. در تمایل به اتانازی میانگین نمره 1.04± 2.05 بود و رابطه مستقیم و معنی داری با میانگین تکرار واقعه در دیسترس اخلاقی (p=00) داشت و در عدم انجام احیاء میانگین نمره 1.23±2.87 بود که با میانگین شدت دیسترس اخلاقی ارتباط مستقیم و معنی داری (p=0.03) داشت. نتیجه گیری: در کل میزان دیسترس اخلاقی پرستاران بخش های آی.سی.یو بیش از حد متوسط و با تصمیم گیری های پایان عمر در ارتباط بود.