«مرگ» از دیدگاه طب سنّتی ایران با تأکید بر آثار علامه قطب الدین شیرازی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
علامه قطب الدین شیرازی (634-710 ه.ق) حکیم، طبیب، فیلسوف، منجّم، ریاضی دان، ادیب و موسیقی دان قرن هفتم و هشتم هجری قمری است. او از شاگردان نامی خواجه نصیرالدین طوسی و معروف ترین شارح قانون ابن سینا است. وی در علوم گوناگون صاحب نظریههایی است که مشروح و مبسوط نظریههای پیشینیان اوست. از میان این موارد، نظریه او درباره مفهوم «مرگ» است. وی ضمن بحثی تشریحی درخصوص مرگ، در ابتدا به تعریف مرگ میپردازد و سپس فیزیوپاتولوژی آن را از دیدگاه طب قدیم بیان می کند. علامه همچنین درخصوص طول عمر، میزان معمول آن و حداکثر طول عمر از نظر تجربه سخن گفته است و در انتها به بحث حفظ الصحه از منظر ارتباط با موت پرداخته و هدف این علم را تأخیر موت تا اجل طبیعی دانسته است. تبیین طبی علامه از مرگ، به شدت متأثّر از نوع نگاه فلسفی مشایی به مفهوم حیات و مرگ است. تبیین فیزیولوژیک مرگ بیشتر به شکل سلبی و بر اساس مفاهیمی است که حیات موجود زنده بر آن اساس تعریف میشود. مفاهیمی مانند نفس، حرارت و رطوبت غریزی، اعضای رئیسه، ارواح طبی، قوا، نبض و تنفس، نمونههایی از این مفاهیم هستند.