بررسی آگاهی پزشکان در زمینه رادیوبیولوژی و دوز دریافتی بیماران در آزمون های پرتونگاری تشخیصی در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی تهران

آرام رستمی، aram rostami ph.d student in medical physics, school of medicine, iran university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی دکتری تخصصی فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران محمدرضا چشم یزدان، mohamad reza cheshmyazdan master of science in medical library and information sciences, school of allied medical sciences, tehran university of medical sciences, tehran, iranکارشناس ارشد کتابداری و اطلاع رسانی پزشکی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران مهدی پاینده وفا، mahdi payande vafa bachelor of science in radiology, alborz radiotherapy center, karaj, iranکارشناس رادیولوژی، مرکز رادیوتراپی البرز، کرج، ایران لیلا کیا، leila kia master of science in medical radiation, alborz radiotherapy center, karaj, iranکارشناس ارشد پرتوپزشکی، مرکز رادیوتراپی البرز، کرج فاطمه سادات قریشی، fateme saadat ghoreishi master of science student in medical physics, school of medicine, iran university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی کارشناسی ارشد فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: اولین قدم جهت کاهش دوز دریافتی بیماران می تواند در مرحله تجویز آزمون های پرتونگاری برداشته شود. از آنجایی که آزمون های رادیولوژیک توسط پزشکان درخواست می گردد، لذا این مطالعه با هدف تعیین میزان آگاهی پزشکان از خطر آزمون های پرتونگاری انجام گرفت. روش بررسی: این مطالعه ی توصیفی - تحلیلی به صورت مقطعی بر روی 160 نفر از پزشکان عمومی و متخصص در بیمارستان های منتخب دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1392 انجام گرفت. ابزار گردآوری اطلاعات پرسش نامه محقق ساخته ای بود که در آن براساس تخمین دوز دریافتی در آزمون رادیوگرافی ساده کف دست و قرار دادن آن به عنوان یک واحد پرتودهی، آگاهی پزشکان در مورد دوز دریافتی بیماران در آزمون های پرتونگاری تشخیصی مورد بررسی قرار گرفت. روایی پرسش نامه به تایید 5 نفر از متخصصان گروه رادیولوژی و 2 نفر از اعضای هیئت علمی فیزیک پزشکی دانشگاه قرار گرفت و برطبق آزمون آلفای کرونباخ پایایی پرسش نامه برابر 0/8 به دست آمد. یافته ها: بیشتر پزشکان عمومی و متخصص تخمین درستی از دوز دریافتی بیماران در آزمون رادیوگرافی کف دست نداشتند و بیشتر آنها دوز دریافتی بیماران در آزمون های پرتونگاری را کمتر از حد معمول تخمین زدند. همچنین نتایج نشان داد که به ترتیب 48 و 53/5 درصد از پزشکان عمومی و متخصص با واحدهای دوز جذبی آشنایی داشتند. نتیجه گیری: آموزش به پزشکان در زمینه دوزهای رسیده به بیماران در آزمون های رادیولوژیک می تواند اقدام مؤثری در جهت کاهش دوز رسیده به بیماران باشد.