طراحی و مقایسه دو نوع نانوژل کیتوسان به منظور هدایت داروی دکسوروبیسین

fereshteh atabi، department of biology, faculty of basic sciences, science and research branch, islamic azad university, tehran, iran seyed latif mousavi gargari، department of biology, faculty of science, shahed university, tehran, iran mehrdad hashemi، department of genetics, tehran medical sciences branch, islamic azad university, tehran, iran parichehr yaghmaei، department of biology, faculty of basic sciences, science and research branch, islamic azad university, tehran, iran

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

هدف: سیستم های متنوع انتقال دارو در ارتباط با درمان انواع سرطان ها در حال گسترش است. در سال‏های اخیرکیتوسان از نظر سازگاری زیستی در سلول‏های جانوری و کاربرد آن در زمینه‏های پزشکی و دارویی مورد توجه زیادی واقع شده است. در این تحقیق دو نانوژل کیتوسانی تهیه شد. در تهیه این نانوداروها به عامل های حیاتی مثل تنظیم رهایش، جذب و به ویژه ارسال هدفمند دارو توجه شده است. مواد و روش ها: نانوژل های فسفریله کیتوسانی (pcs) و نانوژل های میریستیله کیتوسانی (mcs) به ترتیب از ترکیب کیتوسان با تری پلی فسفات و میریستیک اسید تهیه و سپس با داروی دکسوروبیسین بارگذاری شدند. نانوژل ها با روش های مختلف مانند میکروسکوپ الکترونی روبشی، پراکنش دینامیکی نور و طیف سنجی مادون قرمز مورد بررسی قرار گرفتند. سمی بودن داروی آزاد (dox)، نانوژل mcs و mcs بارگذاری شده با dox با روش mtt سنجیده شد. نتایج: نتایج حاصل از بارگذاری و رهایش نانوژل ها با داروی دکسوروبیسین نشان دهنده ظرفیت بالای بارگذاری و ظرفیت مؤثر دارو حدود 97 درصد بود. همچنین رهایش ملایم دارو 16-28 درصد از pcs طی 5 روز و 18-40 درصد از mcs در مدت 15 روز بود. dox و mcs-dox اثر کشندگی مشابهی روی سلول‏های سرطانی پروستات (lncap) نشان دادند. نتیجه گیری: هر دو نانوژل pcs و mcs هم از نظر اندازه و هم از نظر ظرفیت های بارگذاری و رهایش از قابلیت های مناسبی برخوردار بودند.