تصفیۀ بی هوازی از طریق راکتور uasb و آزمایش قابلیت تجزیه پذیری بیولوژیکی هوازی فاضلاب روغن برش
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
شکست امولسیون و جداسازی روغن به تنهایی می تواند بیش از 90 درصد آلودگی فاز آبدار را کم و آن را برای تصفیه آماده کند. در پژوهش حاضر قابلیت تجزیۀ بیولوژیکی فاز آبدار امولسیون آب- روغن به دو صورت بی هوازی و هوازی مطالعه شده است. روش هوازی در واقع امکان سنجی تجزیۀ بیولوژیکی پساب تصفیۀ بی هوازی برای رسیدن به استانداردهای لازم است. تصفیۀ بی هوازی در راکتور uasb انجام شد و انتخاب این راکتور به علت توانایی بالای آن در پذیرش فاضلاب های قوی است. آزمایش ها در دو مقطع زمانی 15 روزه انجام شدند. بار حجمی دورۀ اول برابر kgcod/m3.d 69/0lv= و در دورۀ دوم 8/1 با زمان ماند به ترتیب 45 و 15 روز است. سیستم دارای بازده حذف cod در حدود 73 درصد است و به این ترتیب cod پساب خروجی به ترتیب 290 و mg/l 350 در بارگذاری اول و دوم به دست آمد. با وجود بازده بالا، پساب حاصل برای دفع به محیط زیست دارای استانداردهای لازم نیست و به تصفیۀ ثانویه نیاز دارد. بدین منظور عملیات انجام شده در راکتور ناپیوستۀ هوازی به منظور آزمایش قابلیت تجزیه پذیری بیولوژیکی شرح داده شده است. فاضلاب ورودی با غلظت mg/l 400 در تناسب با پساب سیستم بی هوازی انتخاب و با زمان ماند 10 ساعت، cod باقیمانده در پساب به mg/l68 کاهش یافت که این مقدار کاهش در حد مطلوب است. بنابراین، با استفاده از سیستم بی هوازی- هوازی می توان فاضلاب را تا حد استانداردهای زیست محیطی تصفیه کرد.
Authors and affiliations
- علیرضا نظری علوی — مربی مرکز تحقیقات آب و انرژی، دانشگاه صنعتی شریف
- سید علی اکبر سجادی — دانشیار مرکز تحقیقات آب و انرژی، دانشگاه صنعتی شریف
- محمد میرزایی — مربی مرکز تحقیقات آب و انرژی، دانشگاه صنعتی شریف
- حامد حسنیان — دانشجوی دکتری دانشکدۀ محیط زیست، دانشگاه تهران